Czwartek, zmian h1 - czyli z dziejów pewnego mejla

18 stycznia 2012 zlokalizowany przy słynnej nowojorskiej Madison Avenue, niedaleko Rockefeller Center i katerdry św. Patryka, hotel The New York Palace wysyła na wszystkie adresy zgromadzone w swojej 63-tysięcznej bazie kontaktów mejla zatytułowanego "Make Midtown Manhattan Your New Tear's Destination" z informacją o 15% rabacie dla gości rezerwujących mninimum dwudniowy pobyt w terminie do końca marca. Najniższa cena wyjściowa za noc od osoby wynosiła 254 dolary. Mail był zaprojektowany w stylu hotelowej strony domowej i, oprócz krótkiego opisu zachęcającego do świętowania "początku najlepszego roku Twojego życia" w niezatłoczonym przez turystów poświątecznym czasie, zawierał fragment wychwalający hotelowe i okoliczne atrakcje dostępne dla gości. Znajdował się w nim także link do systemu automatycznej rezerwacji noclegów. Mejl został wysłany, by zwiększyć liczbę rezerwacji w tradycyjnie nieobfitującym w gości fragmencie sezonu. Wysłanie mejla zaowocowało 50 rezerwacjami na 150 nocy, które dały dochód w wysokości 52850 dolarów, co przy 800 dolarowym koszcie sporządzenia i wysłania mejla (opłata dla agencji reklamowej) dało zwrot z inwestycji  wynoszący 6500 procent. Oraz nagrodę za Najlepszą Hotelową Wiadomość Mejlową Roku, przyznaną na konkursie 2012 Internet Advertising Competition przez The Web Marketing Association.

Ludzie, mejle piszcie,
bo mamona jedzie...

Środa, zmiana h1 - czyli nie lada lada

Nie tylko okołostadionowymi sprawami człowiek żyje, zresztą na nadchodzącym piłkarskim turnieju i tak niczego wielkiego nie zwojujemy, za to zwojowaliśmy w innej dziedzinie. Dizajnie mianowicie. I to coś jakby mistrzostwo świata. A właściwe... sześć mistrzostw. Albo sześć czerwonych kropek. Nagrody Red Dot Design Awards, przyznawane są od 1955 roku w Design Zentrum Nordrhein Westfalen w Essen i uznawane są na całym świecie jako jedne z najbardziej prestiżowych w dziedzinie wzornictwa przemysłowego. Polscy projektanci od pewnwego czasu całkiem regularnie otrzymują laury w tym międzynarodowym konkursie. W tym roku nagrodzono: piekarnik, fotel, ssak chirurgiczny,  pieczątki, zestaw prysznicowy oraz recepcyjną ladę Zig-Zag. I już wiecie dlaczego o tym piszę. Lada piękna jest jak szuwary o świcie, podświetlana ledowo, zmieniać kolory może, modyfikować i dostosowywać do swoich potrzeb się ją da. Tak wygląda:

Wszystko ma, ergonomia jest, flaszkę się da schować pod spodem - cacy. Dzwonimy do producenta, firmy MDD z Sępólna Krajeńskiego.

Poproszę taką do hosta. Taką jak na początku filmu, tak. Ile to będzie razem? Policzmy:
- dwa te takie fronty piękne szuwarowe: 16100 PLN, acha ale to są takie z białą świetlówką tylko, a ja dyskotekę chciałem, więc to będzie 18600 PLN, czemu tak drogo, a bo to z metalu, acha, no tak, jasne
- te boczki żeby mi nie zaglądali: 345 PLN
- nogi pod blat: 345 PLN
- sam blat razy dwa: 490 PLN
- te tam takie te, żeby mi się kable od kompa i ładowarki nie plątały: 250 PLN
RAZEM: 20030 PLN.
A rabat jakiś da radę? 30 zł? A to super, no tak, będzie okrągłe 20 kawałków spuer, nie będzie wydawaniem reszty kłopotu...


Dwadzieścia tysięcy za ladę. To ja idę do Biedronki. Tam też mają kropki. I Błaszczykowskiego.

Czwartek, zmiana h1 - czyli 5 minut do kina

37. Gdynia Film Festival w toku, Cieć - ostatnio mocniej zainteresowany kinem (za kilka dni wyjaśnię dlaczego...) - czeka na sobotnią galę finałową, a tymczasem wczoraj Polski Instytut Sztuki Filmowej wręczył w trakcie imprezy swoje nagrody. Czemu o tym? Bo jedną z nich - nagrodę dla najlepszego polskiego kina minionego roku otrzymało kino z Magicznego Miasta! Nazywa się Centrum Kinowe Ars i ma status miejsca kultowego, które przynajmniej raz odwiedził chyba każdy szanujący się magicznomiejski konsument kultury. Moje najbardziej intensywne wspomnienie związane z Arsem to projekcja "Ukrytego" w reż. Michaela Haneke, która była jednym z najintensywniejszych przeżyć estetycznych w moim życiu. Odbyła się w sali "Sztuka", największej sali kompleksu i jednej z najstarszych sal kinowych w mieście, otwartej w 1916 roku. Czemu o tym? Bo - o ironio - mieszczące się w kamienicy przy ul. św. Jana 6 kino Ars walczy o przetrwanie. Pisał o tym nawet brytyjski The Guardian. Aby po zarządzonej w marcu przez właścicieli budynku drastycznej podwyżce czynszu mogło utrzymać się na rynku, musiało pozbyć się właśnie wspomnianej sali. Oby na tym się skończyło. Skoro o nagrodach mowa - warto w tym miejscu wspomnieć także o drugim magicznym staromiejskim kinie, Kinie Pod Baranami, które z kolei w 2008 roku zdobyło nagrodę sieci Europa Cinemas dla najlepszego kina w Europie. Ilekroć butikowy gość pyta mnie o ciekawe seanse filmowe, polecam mu Ars lub Pod Baranami, tym bardziej, że znajdują się 5 minut spacerkiem od naszego hosta.

Wtorek, zmiana h1 - czyli europaranoja

Przeciekawy artykuł w niemieckim Spieglu, który przytacza portal www.kresy.pl. W skrócie: europaranoja na Ukrainie. Ichniejsi hotelarze windują ceny na Euro 2012 do tak niebotycznego poziomu, że szczęka opada nawet bogatym Niemcom. Przykład? Wg Gazety Polskiej cena ośmiodniowego pobytu w hotelu Yellow Unlimited w Charkowie to równowartość ok. 50 tysięcy zł! Okazuje się jednak, że powodem tak drastycznych podwyżek, jest nie tylko pazerność właścicieli ukraińskich obiektów noclegowych, ale i presja ze strony mafii. W Hotelu Sławutycz w Kijowie w trakcie napadu mającego na celu zastraszenie właścicieli został postrzelony jeden z pracowników. Mafia kontroluje część ukraińskich hoteli i domaga się wyższych cen. Problem w tym, że kilkanaście tysięcy pokojów w stosunkowo niskich cenach wynajęło już jakiś czas temu niemieckie biuro podróży TUI, mając zamiar sprzedać je z zyskiem zachodnim turystom. Pokoje są więc zablokowane, przynajmniej teoretycznie, gdyż będacy pod presją mafii właściciele hoteli wypowiadają umowy z TUI. Biuro podróży podobno przestraszyło się ewentualnych procesów, nie wierząc, że skorumpowane ukraińskie sądy rozstrzygną je na jego korzyść. Czy ktoś wie, czy w Magicznym Mieście są jakieś grubsze gangi? Jeśli tak, to ogłoszę zbiórkę środków na kamizelkę kuloodporną dla recepcji.

Wtorek, zmiana h1 - czyli nie zarobilibyście na jakimś nobliście?

Jupi! Wieść niesie, że powstaje nowa hotelowa franczyza! Żadne tam Etapy, Ibisy czy Campanile, na warsztat bierzemy literaturę. Hemingway Hotels & Resorts. Ernest Hemingway napodróżował się w życiu sporo, w jego szlaki ruszyli w końcu marketingowcy i postanowiono zarobić na legendzie. Jeśli jakimś cudownym trafem Hemingway, przejeżdżając przez Twoje miasto, wyrzucił przez okno papierek - jest szansa na biznes. Nie jarzysz? Poczytaj slogany: A passion for life, albo In the spirit of adventure, oczywiście z obowiązkową kropką na końcu. Dorzuć do tego garść podróżniczych zdjęć w sepii (mogą być po babci) i pożółkły, wytarty przez burze piaskowe (wyleciał z torby podczas przejścia remontowaną ulicą) notatnik. Dodaj jeszcze trochę mistyki a'la Paolo Coelho (You will be known for offering a unique sense of fulfillment that is the lifelong quest of every world traveler) i jedziemy. Magiczne Miasto, jak wiadomo, literatami stoi - zarówno zmarłymi, jak i żywymi . Można by ponaśladować. Oto trzy propozycje na szybko:

Szymborska Rooms 

Nothing can ever happen twice.

Lem Hotels

Universe of experiences.

Świetlicki Apartments

Life sucks. But only outside.

A wasze pomysły?

Niedziela, zmiana h3 - czyli Butik i chochlik

Ferment się zrobił w hoście w piątek, bo nagle zaczęły masowo spływać do nas rezerwacje z apokaliptycznego portalu Hostelworld.com. W zimie dla szanującego się ciecia jest taki fakt powodem do wielkiej i nieskrywanej radości. "Jak cudownie! Będę miał co do garnka włożyć!" myśli cieć, wklepując do systemu obco brzmiące nazwisko kolejnego gościa. Jeśli jeszcze na dodatek jest to rezerwacja bez możliwości zwrotu kosztów noclegu w wypadku anulacji (non refundable - nazywamy je nonrefami; są one rezerwacjami ze zniżką), to radość ciecia jest podwójna i skwierczy w jego sercu przy wtórze dźwięków z terminala kart płatniczych, zasysającego zdalnie płatność z konta delikwenta. "Nasze i nie oddamy", myśli wtedy cieć. W piątek jednak działy się rzeczy niedobre. Po pierwsze, rezerwacje zaczęły spływać na kilkudniowy okres, w którym cały obiekt miał być zajęty przez zorganizowane grupy. Głowę daję, że jeszcze w czwartek dni te były pięknie zablokowane przez odpowiedzialnego za to niżej podpisanego. Co więcej, rezerwacje owe miały bardzo niskie ceny - szczególnie jak na początek letniego sezonu, który miał miejsce 1 marca. 25zł od osoby w double'u z łazienką? Co ja pacze!? 15 zł za łóżko w dormie? Ze śniadaniem? WTF?! Po wstępnym okresie paniki przeprowadzono wstępną akcję ratowniczą, polegającą na sprawnym zablokowaniu czego się da na 2 tygodnie do przodu oraz wykonaniu ostrzegawczego telefonu aż za Kanał La Manche, do kwatery głównej Hostelworldu. I jak to zwykle w przypadku katastrof bywa, bardzo szybko pojawiło się na horyzoncie pytanie: jak to się stało. Nie znaleźliśmy odpowiedzi. Hakerzy z Anonymous? Zaplute karły reakcji? Pijany recepcjonista? Duch Matki Teresy z Kalkuty? Menadżerka na kacu? Mały sabotaż? "Się tak zrobiło"? Mamy pewne podejrzenia, ale ciiii... Nie powiemy. A co gości - to gości.

Piątek, zmiana h2 - czyli to se ne vrati

W Butiku lekki sajgon. Od kilku dni co jakiś czas zwożone są do nas rzeczy z Hostelu Lemon, który zawiesił działalność. Przynajmniej tam gdzie działał do tej pory, czyli przy ul. Straszewskiego 25. Jakbym był złośliwy, to nieco po faszystowsku powiedziałbym, że trzeba było odciąć chorą tkankę i skoncentrować się na tym, co dobre. Ale to by było niesprawiedliwe. Lemon był miejscem z duszą, takiego common roomu ze świecą szukać, przynajmniej jak dla mnie. Cóż, biznesowe decyzje. Kalendarz rezerwacji w Butiku zagęścił się, bo przyjęliśmy lemonowych gości, którzy zabukowali pokoje zanim jeszcze ktokolwiek wiedział, że w terminach w których będą przyjeżdżać hostel będzie już tylko wspomnieniem. A bywają tacy klienci, którzy rezerwują pobyt nawet z niemal rocznym wyprzedzeniem. Podziwiam ich, zwłaszcza wtedy, kiedy rzeczywiście w zarezerwowanym terminie przyjeżdżają. Dzielę tutaj zdumienie z naszym byłym Menadżerem S., który swego czasu wygłosił znamienne zdanie: "ja nie wiem co będę robił w najbliższy weekend, a oni wiedzą, co będą robić we wtorek za 278 dni". Tydzień temu była w Lemonie wyprzedaż, zwalił się niezły tłumek chętnych, brali wszystko, od telewizorów LCD, po tablice korkowe. A to, czego nie wzieli i to, co może się nam przydać omijam, przechodząc przez hostel do kuchni. Odbywam więc slalom między nadprogramowymi lockerami, stolikami, krzesłami i kartonowymi pudłami pełnymi ustrojstw, na czele z przedpotopową elektroniką, pamiętającą chyba czasy, kiedy dyskietki były jeszcze naprawdę floppy i miały 5,25 cala. Cholera, jak tak dalej pójdzie coś chyba ukradnę. Trzeba wziąć kawałek Lemona na pamiątkę. To se ne vrati.

Piątek, zmiana h1 - czyli na boczku

W mojej ponad półtorarocznej karierze hostelowego ciecia bodajże tylko dwa razy odebrałem telefon z pytaniem, czy oferujemy pokoje na godziny. W obu przypadkach zresztą było to pytanie dość zawoalowane. Delikatny temat, ale - jak czytam na portalu jednej z polskojęzycznych, zdradzieckich, opanowanych przez obcy kapitał gazet - coraz popularniejszy. Podobnież tego typu formę rezerwacji pokojów zaczęły stosować zagraniczne ekskluzywne hotele. Do Polski jeszcze nie dotarła. W grę wchodzi najczęściej zakres godzin 11 - 15, pewnie tak, żeby można było "po wszystkim" posprzątać i sprzedać jeszcze pokój na noc - w sam raz na mały skok w bok w porze lanczu. Niewątpliwie jest to jakiś pomysł, jak mawiał mój wykładowca teorii literatury. Gdybym miał smykałkę do biznesu i inklinacje do niemoralnych (podwójnie) interesów, to w tajemnicy przed szefostwem i w porozumieniu z panią sprzątającą mógłbym "podnajmować" niezarezerwowane, bądź czekające na wieczorny przyjazd gości, pokoje podczas swojej porannej zmiany. Co jeszcze mógłbym robić, żeby se zarobić?

1.sprzedawać spod lady napoje z hostelowej lodówki, nie nabijając ich na kasę
2. zamawiać w piekarni dwa razy więcej drożdżówek i po pracy otwierać własny sklepik
3. w rocznicę bitwy pod grunwaldem oraz dzień Wojska Polskiego opylać miejscówkę na balkonie pokojów nr 2 i 6, dla chcących popatrzeć na uroczystości odbywające się przy pomniku Jagiełły, który stoi na pl. Matejki
4. chować kable zasilające do telewizorów i wydawać je potrzebującym gościom w cenie 3 zł/h
5. założyć zamek na drzwi do windy i oferować odpłatne wjazdy na recepcyjne 3. piętro wg taryfikatora wagi bagażu
6. walk-inom sprzedawać noclegi za cenę wyższą niż z cennika, na kasę nabijając tylko tyle ile w cenniku, względnie oferować cenę inną, a na kasę nabijać dużo niższą tłumacząc się tym, że goście się targowali i nie dało rady więcej
7. prać swoje rzeczy w hostelowej pralce tłumacząc że to ciuchy jakiegoś gościa

Dawajcie inne pomysły, założymy spółę dżojnt wenczer i będziemy trzepać kasiorę.

Środa, zmiana h1 - czyli fasada i trochę tego, co pod nią

Oda na cześć kompaniji dziarskiej, która renowacyję budynku przy placu imć Matejki Jana niemal do chwalebnego końca doprowadziła i Ciecia w recepcyji swej ukontentowała, melancholiję w sercu jego wrażliwem jednakowoż również wywołując, co rymami swemi poniższemi zaświadcza

Fasadę nam odpicowali.

Choć kryzys w Unii - radę dali!

Teraz swym blaskiem w oczy wali.

Zeszło im sto roboczogodzin,

A po powrocie do swych rodzin

Krzyknęli "już was nie zagłodzim!"

Dostali nasi robociarze,

w piątek po szychcie, jak Bóg każe

pensję - kupią dzieciom draże,

Żonom (bądź Mężom?) coś tam wręczą,

Z radości skoczą nad poręczą,

Z kumplami litra pół wymęczą

I w Polskę pójdą Drodzy Moi,

Rzucą się serca do podwoi

Raju, co w wódce blizny goi...

A potem gdzieś na ławkach legną,

Upstrzonych wokół lśniącą flegmą

I ku snom pięknym w dal pobiegną.

Świt ich poniedziałkowym chłodem

Obudzi. Strzelą dużą wodę,

Dziś nie pojadą samochodem:

Na nogach pójdą chwiejnym krokiem

Na rusztowania, tuzin okien

wymieniać, gdzieś pod jakimś blokiem.

Tynk strukturalny kielnią chlapną,

Kufajki szczelniej kołnierz zapną.

Do piątku. Wtedy znów odsapną.

Parter i balkony będą pewnie wkrótce...

...jeśli robociarze dotrą po tej wódce.

Piękna jest stolarka...

...okucia...

...detale...

...tylko zdjęcia robi ktoś niepiękny wcale.

Dziękuję za uwagę. Ludu Pracujący Miast i Wsi! Pozdrawia Cię Twój brat! Wszelkie skargi i zażalenia - np. że komuś tu coś imputuję i dlaczego robotnik miałby być z definicji alkoholikiem  - prosimy składać w formie pisemnej na ręce Menadżerki Hostelu Butik - oficjalnego sponsora niniejszego bloga od jego zarania!

Sobota, zmiana h3 - czyli Friki, część 1. albo koperta attache

Ktoś z Was jakiś czas temu sugerował, że chciałby usłyszeć więcej ciekawych historii z recepcyjnego życia Ciecia. No to jedziemy. To było lato 2010 roku, skwar, fetor kebabów wymieszany z wonią spoconych ciał. Pełnia sezonu turystycznego w Magicznym Mieście. Nie wszycy jednak zajmowili się oglądaniem zabytków...

7 sierpnia, sobota ok. godz. 14:00
Do Hostelu Lemon przy ul. Straszewskiego 25 melduje się Robert N., mężczyzna z wyglądu około 27 letni, wzrost około 175 cm, szczupłej budowy ciała, ubiór sportowy. Jego bagaż stanowi niewielka torba podróżna na ramię. Nie dokonywał wcześniej rezerwacji w hostelu, jest gościem o statusie tzw. walk-ina. Meldunek przebiega sprawnie, zostaje zakwaterowany w prywatnym pokoju z łóżkiem małżeńskim i łazienką. Zajmuje go sam.

7 sierpnia, sobota, ok. godz. 20:30
Po dłuższym pobycie w pokoju Robert N. opuszcza hostel i kieruje się w stronę Starego Miasta.

7 sierpnia, sobota, godz 22:00
Swoją nocną zmianę w hostelu rozpoczyna recepcjonista znany jako Cieć. Kolejne godziny pracy upływają bez większych problemów. Czytaj: ugór, orka, ból istnienia. Sen morzy Ciecia następnego dnia nad ranem.
 
8 sierpnia, niedziela, ok. godz 5:00
Rozlega się gwałtowne pukanie do drzwi recepcji. Brutalnie wyrwany z płytkiego snu Cieć otwiera. U progu stoi zakrwawiony i zdyszany mężczyzna, który przedstawia się jako Robert N., mieszkaniec hostelu. Wzburzony twierdzi, że właśnie przed momentem został pobity i okradziony na klatce schodowej przez dwóch nieznanych mężczyzn. Oskarża Ciecia o świadome nieudzielenie pomocy. Jest bardzo agresywny, intensywnie czuć od niego alkoholem. Twierdzi że jest byłym polskim attache kulturalnym w Republice Fidżi, chwali się swoimi koneksjami i grozi recepcjoniście pozwaniem do sądu. Wyciąga z kieszeni spodni pomięte  stuzłotowe banknoty. Następnie domaga się przypomnienia numeru pokoju w którym mieszka. Niechętnie okazuje dowód tożsamości. Cieć udaje się wraz z Robertem N. na górę i wpuszcza go do pustego pokoju. Wychodząc, widzi jak Robert N. kieruje się do łazienki by zmyć krew z twarzy.

8 sierpnia, niedziela, godz 8:00
Cieć przekazując zmianę koleżance z pracy Anecie W., opowiada o incydencie, który miał miejsce wczesnym rankiem. Zapowiada możliwe kłopoty przy wymedowaniu Roberta N.

8 sierpnia, niedziela, godz 8:05
Do pracy przychodzi Sylwia S., pokojowa.

8 sierpnia, niedziela, ok. godz. 11:00
Robert N. spokojnie i bezkonfliktowo wymeldowuje się z hostelu. Aneta W. przekazuje klucz do pokoju Sylwii S.

8 sierpnia, niedziela, ok. godz 13:00
Sylwia S. rozpoczyna sprzątanie pokoju zajmowanego przez Roberta N.

8 sierpnia, niedziela, ok godz. 13:15
Podczas przygotowywania łóżka Sylwia S. znajduje w szparze między materacami kopertę. W środku znajdują się nieznanego pochodzenia tabletki, proszek w woreczkach oraz kilka tysięcy złotych. Sywia S. informuje o swoim znalezisku Anetę W.

8 sierpnia, niedziela, godz. 13:20
Aneta W. dzwoni na policję. Dostaje polecenie, aby nie ruszać koperty i czekać na przyjazd funkcjonariuszy.

8 sierpnia, niedziela, godz. 13:40
Do hostelu dzwoni Robert N., informuje Anetę W. o tym, że zostawiał ważną rzecz w pokoju i za chwilę po nią wrócić. Aneta W. nie wyjawia mu faktu, że Sylwia S. znalazła kopertę. Ponownie dzwoni na policję, prosząc o szybki przyjazd.

8 sierpnia, niedziela, godz. 13:50
W hostelu pojawiają się dwaj policjanci. Chowają się w korytarzu sąsiadującego z recepcją segmentu hostelu.

8 sierpnia, niedziela, godz. 14:00
Robert N. wchodzi do recepcji. Aneta W. nie daje nic po sobie poznać i rozpoczyna rozmowę.

8 sierpnia, niedziela, godz. 14:01
Do pomieszczenia wpadają policjanci i sprawnie obezwładniają zaskoczonego Roberta N, zakuwając go w kajdanki. Pojmany nie stawia oporu.

8 sierpnia, niedziela, godz. 14:02
Rozpoczyna się dwugodzinna procedura spisywania protokołów, wstępnego przesłuchania itp. W trakcie Robert N. twierdzi, że znaleziona koperta nie należy do niego i nie wie skąd mogła wziąć się w jego łóżku. Przypuszcza, że mogła zostać podłożona przez dwie kobiety, które w którymś momencie miały znajdować się wraz z nim w hostelowym pokoju. Po przeszukaniu rzeczy osobistych mężczyzny policjanci rekwirują kilka telefonów komórkowych. Robert N. wyjaśnia, że handluje tego typu sprzętem, stąd tak duża ich liczba. Domaga się także możliwości skontaktowania się z żoną, która jak twierdzi, jest w  siódmym miesiącu ciąży i za dwa tygodnie będzie rodzić.

8 sierpnia, niedziela, ok. godz. 16:00
Robert N. zostaje odwieziony na komisariat.

Napisy końcowe
Dalsze losy Roberta N. nie są znane. Podobno widziano go na Fidżi. Aneta W. i Sylwia S. nie pracują już w hostelu. Cieć - pracuje. Ale nie ma to związku z opisywanym epizodem. A imiona bohaterów zostały zmienione.

Sobota, zmiana h1 - czyli Deadline Bread Recipe albo pichcenie sukcesu rynkowego

Dziś będzie małe gotu-gotu, bo zbliża się termin wielkiego konkursu na hostelowe danie, ogłoszonego przez jeden z apokaliptycznych portali, o których wspominałem jakieś ochnaście notek temu - mianowicie portal HostelBookers. Danie proste i praktyczne, gdyż ponieważ jednym z palących problemów hosteli, nie tylko zresztą Magicznego Miasta, jest sensowne gospodarowanie chlebem. Tudzież ewentualna szybka utylizacja przeterminowanego, zanim zmieni się w biologiczną bombkę. Poniżej przepis, którego głównym bohaterem jest chlebek w dniu swojego, nazwijmy to, dedlajnu. Hir ju ar (in inglisz, of kors).

Toasts a'la Boutique

Recipe for saving almost-out-of-date bread

from Hostel Butik, Kraków, Poland

Step 1

Prepare youreslf - first mentally and then technically. First by relaxing on our beautiful terrace and then by providing following ingredients:

- required number of bread slices (take ones that are close to expiry date, there are some in almost every hostel ;)   
- egg

- milk

- cheese (grab one you have in your stock)

- tomatoes

- mayonnaise

- olive

- any spice you like

plus: cooker, frying pan, soup plate, etc.

Step 2

BEAT AN EGG! Put it into soup plate, add milk and mix both with a fork.

Step 3

Put slices of bread in. Let it soooaaaak... Good! Now the other side.

Step 4

Fry prepared bread on a frying pan using olive oil (oh my, not that much!). When frying other side of a slice, put some cheese on top and cover the frying pan to make it melt better.

Step 5

Put tomato slice on each slice of bread. Add mayonnaise and spices.


Bon appétit! [Did you know that in french it means 'get fat'? No, no, just kidding ;^P]

No i wreszcie clou programu -  myto dla portalu. Bo tak naprawdę tu chodzi o marketing - jeśli myślicie, że to jest notka o gotowaniu, to grubo się mylicie. Miłego tycia, Drodzy Kapitaliści (me included)!

Akurat! Nawet nie spróbują pewnie.

Wtorek, zmiana h3 - czyli głowa do góry albo podsufitowa psychodela

Sobota, zmiana h2. Taki miał być tytuł tego wpisu. Ale generalna awaria sieci w hostelu, która miała miejsce podczas mojej ostatniej zmiany i zaskoczyła mnie w połowie pisania poniższej notki, opóźniła jej publikację. Wyszło na to, że tydzień się z Państwem Cieć nie komunikował. Cóż za despekt! Niech więc treść Państwu wynagrodzi.

Dziś bowiem - wirtualna wycieczka po Hostelu Butik. Ale nietypowa! Zapraszam bowiem na Walking Tour Szlakiem Butikowych... Lamp. Skorzystawszy z dobrodziejstw oferowanych przez Jego Długość Kabel USB, zdołałem zgrać na recepcyjny komputer kilka jeszcze ciepłych zdjęć wykonanych za pośrednictwem Jej Dotykowości Cieciowej Komórki, które niniejszym prezentuję. Przepraszam jednocześnie za 3 megapiksele. Ale sami chyba rozumiecie, muszę się trzymać konwencji: 5 megapikseli to by było w Hiltonie czy innym Szeratonie, w Butiku - trójka. Z łazienką. A więęęęc...

Stoimy przed drzwiami do budynku przy pl. Matejki 6. W odpowiednie klawisze na domofonie pomaga nam trafić niebieskie podświetlenie.

Doceńmy konsekwencję
projektantów urządzenia:
wszystkie liczby są
uporządkowane,
w ogóle nie pomieszane!

Po sforsowaniu drzwi kierujemy się według wskazań odpowiednich tabliczek i stajemy przed drzwiami windy. Gdy obrócimy się lekko w lewo, naszym oczom ukaże się następujący punkt świetlny:

Zwróćmy uwagę na 
znaczek informujący, 
w którą stronę
kierować się, jeśli na 
recepcji spotkacie mnie.

Wchodzimy do windy. A tam:



W rzeczywistości
 nie jest tak ciemno.
To tylko moje myśli
zaciemniły matrycę.

Wysiadamy na drugim piętrze. Zdążyliśmy już zapomnieć o treści tabliczek na korytarzu, mówiących o tym, że recepcja znajduje się piętro wyżej. Błądząc po hostelu trafiamy do segmentu B.

Szok! To światło
zapala się samo! Czary,
czy fotokomórka?

Nie mogąc otrząsnąć się jeszcze z szoku, zabłądziliśmy do pokoju numer 3 i naszym oczom ukazała się:



Made by IKEŁA,
model HÖSTEL,
wariant NOLICHT.

Na szczęście w pokoju nikt nie był zameldowany, pościel jeszcze pachnie.. Ale zaraz, pokój był otwarty? Trzeba to zgłosić recepcjoniście. Może jest naprzeciwko, w segmencie C?

Nie ma go, ciecia jednego. Jest
za to powidok od patrzenia.

Powidok na tyle mocno zakłóca naszą percepcję, że mylimy drzwi i nieopatrznie wchodzimy do ogólnodostępnej łazienki:



Mmm, jak intymnie...

Korzystając ze sposobności, pozbywamy się niepotrzebnego balastu i pełni (a może puści?) nadziei pędzimy na piętro trzecie, przeskakując po dwa schodki. Zapędziliśmy się jednak i znów lądujemy w łazience, tym razem w segmencie A:



Też intymnie,
tylko że to już było.

A gdybyśmy nie byli tacy ochoczy, oczom naszym ukazałoby się takie mijane w holu cudo:

Made by IKEŁA, model PAPIÖR,
wariant LICHTTAK.

Obracamy się dookoła dookoła własnej osi i nagle... coś dziwnego zaczyna się dziać... uderza nas wielość barw... Kontemplując ją, myślimy o przodkach krzesających iskry metodą pocieraną, o Prometeuszu wykradającym bogom ogień, o tym, że Goethe, wizytujący dwa stulecia temu Magiczne Miasto, na pewno spał właśnie w Hostelu Butik i to dlatego napisał potem swoje Farbenlehre...



"Chwilo trwaj", krzyczy
Goethe w naszych głowach!



To nie jest zwykły hol. To HOLernie kolorowy hol!



"Goethe trwaj", krzyczy chwila
w naszych głowach!!

Czujemy, że to działa. Terapia barwami... wszystko zaczyna tonąć w złocistej poświacie... Biegamy po common roomie jak po niebiańskich łąkach...

"Trwaju krzycz", chwili
głowa w naszym Goethem!!!

Nierówności się wyrównują, chropowatości wygładzają, problemy stają się problemikami, a zgryzoty rozgryzają... Tak jakby to właśnie tu, w Hostelu Butik przy pl. Matejki 6, znajdował się słynny czakram Magiczengo Miasta. Jak w transie wbiegamy na recepcję. Widok, który rozpościera się przed nami wyjaśnia wszystko. Jest niemal jak w "Bliskich spotkaniach trzeciego stopnia".



Kuleczkowa lampa! Całe
życie czekaliśmy
na jej przylot!

To niewątpliwie moment mistyczny. Zagadka Wszechrzeczy zostaje rozwiązana. Czujemy, jak przepływa przez nas nieprzerwany strumień Miłości. Do naszej świadomości docierają słowa, wypowiadane przez jakiś kojący głos: "Dwójka z łazienką? Poproszę 1200 złotych". Bez wahania wyciągamy portfel i podajemy właścicielowi plik banknotów. W zamian dostajemy niewielki paragon z wieloma liczbami, z których naszą uwagę zwraca szczególnie jedna: 120 zł, z dopiskiem "SUMA". Mistyczna ekstaza osiąga swoje apogeum. Kojący głos dodaje: "To oczywiście cena za noc" i śmieje się dziwnie złowrogo. Ciemność. Urywa nam się film.

A ostrzegałem, żeby się
ewakuować, gdy mnie
zobaczycie...


Zapraszam! Z Cieciem  odkryjecie w Hostelu Butik nowe znaczenie frazy "głowa do góry" ;)


Czwartek, zmiana h1 - czyli humanista-fakturzysta

Jak wszem i wobec już wiadomo Cieć Wasz słowa lubi (by nie powiedzieć lubuje się), gry językowe nie są mu obce - generalnie perspektywa werbalizacji myślowej magmy wybitnie go nie trwoży. Gorzej z liczbami. Jak jeszcze nie byłem Cieciem (tu następuje chwila zadumy...zamierzchłe czasy... już prawie nie pamiętam że taki okres miał miejsce...), a okazało się że mam nim zostać, to niemal dosłownie zadrżała mi lewa łydka, kiedy uświadomiłem sobie, że będę miał do czynienia ze sporymi sumami pieniędzy. W takich okolicznościach nie ma mowy o pomyłce. Wyższa matematyka to to może nie jest, niemniej jednak. Potem okazało się, że daję radę - nawet obłożenie miesięczne potrafię wyliczyć i takie tam... Jednak kiedy mniej więcej miesiąc temu Menadżerka oznajmiła mi, że awansowałem na kogoś na kształt Głównego Fakturzysty firmy (!), mało tego, że będę obsługiwał dwa hostele (!), oprócz nieskrywanej dumy spowodowanej faktem, że tak odpowiedzialne i ważne zadanie zostało powierzone właśnie mnie, poczułem także drżenie łydki prawej. Strach. Zgroza. Humanista-fakturzysta - to się nie może udać. W dodatku po hostelu chodziły ploty, że nasza Menadżerka ma wykształcenie matematyczne! Wraz z drżeniem łydki wróciły więc wszystkie szkolne koszmary, przed oczami widziałem siebie w krótkich spodenkach, klęczącego w kącie na grochu i stojące nade mną ciało pedagogiczne wymachujące dziennikiem, z którego wysypują się oceny niedostateczne.

Dziś, z perspektywy dobrych 30 faktur, na których widnieje mój własnoręczny podpis, stwierdzam że nie taki diabeł straszny. Szczególnie jeśli pozna się tzw. TAJEMNICZĄ FORMUŁĘ VATOWANIA... Się proszę nie śmiać, dla mnie naprawdę była ona niemal jak zaklęcie otwierające sezam, tudzież wykrzyknik "hator" kota Rademenesa z kultowego serialu "Siedem życzeń". O co chodzi? Otóż tzw. usługa hostelowa (sklasyfikowana w PKWiU* pod numerem PKD 55.23.15) jest opodatkowana VAT-em typu "piwo duże mocne", to jest 8%. No i jeśli gość zażyczył sobie fakturę, a spał dajmy na to w twinie z łazienką, za którego zapłacił 160 zł brutto, to w odpowiedniej rubryczce tabelki musiałem wyliczyć taką kwotę netto, żeby po dodaniu do niej 8% wyszło tyle ile trzeba. Sęk w tym, że na początku nie znałem TAJEMNICZEJ FORMUŁY VATOWANIA i stosując metodę "na humanistę" robiłem to mniej więcej tak:

METODA WYLICZANIA ILOŚCI WATU W WACIE im. Ciecia z Magicznego Miasta

1. popatrz na docelową kwotę brutto

2. weź dowolną kwotę wyjściową i na kalkulatorze wylicz z niej 8%

3. dodaj otrzymany wynik do kwoty wyjściowej

4. porównaj otrzymany wynik z kwotą brutto
5. oceń czy otrzymany wynik różni się od oczekiwanego

a)bardzo bardzo

b)bardzo, 

c) niewiele

d) bardzo niewiele

6. w zależności od oszacowania dokonanego w kroku 5 zmodyfikuj kwotę wyjściową:

a) mocno mocno

b) mocno

c) troszkę

c) troszeczkę

7. powtarzaj kroki 2-6 aż do skutku, tzn do momentu, kiedy nie obserwujesz już ŻADNEJ, ALE ŻADNEJ różnicy między otrzymanym wynikiem, a docelową kwotą brutto.

UWAGA! Przy powyższej procedurze pomocne jest przyswojenie pojęcia tzw widełek. W momencie kiedy wynik (patrz krok 5) PRZEWYŻSZY kwotę docelową, nie warto, ale naprawdę NIE WARTO zwiększać już kwoty wyjściowej, bo NAPRAWDĘ DO NICZEGO SIĘ JUŻ NIE DOJDZIE, NAWET DO KRESU NIESKOŃCZONOŚCI!

Tiaaaaa... Jeśli dodam, że w przypadku operacji vatowania w grę wchodzą nierzadko ułamki do 3. miejsca po przecinku - poznacie mój ból i rozpacz w powyższym temacie. A TAJEMNICZA FORMUŁA? Poznałem ją w momencie, kiedy powiedziałem sobie "dość, niech się dzieje, co chce" i zdecydowałem się odkryć Menadżerce moje miękkie matematyczne podbrzusze. Zamiast spodziewanej nagany zostałem litościwie pogłaskany (mentalnie i nie w podbrzusze, żeby nie było!) i niczym Głos Pana z Niebiesiech, spłynął na Ciecia wzór na kwotę netto:

kwota netto = kwota brutto/ 1,08

Prochem marnym jestem. Humanistą-sierotą. Ale może się jeszcze wyrobię. Hator.

* Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (czytaj: Powstałam Ku Wnerwieniu i Upierdliwości)

Środa, zmiana h3 - czyli 3 x Auschwitz

Tę notkę chciałem napisać praktycznie od momentu, kiedy zacząłem pisanie niniejszego bloga - ale nie miałem odwagi. Jest 6 rano, świt maluje niebo nad Magicznym Miastem na kolor brudnej ścierki, a przyglądające się mu wrony skrzeczą, swym wrzaskiem czcząc padół, na którym przyszło im po raz kolejny otworzyć szklane, ptasie ślepia. Ciecie budzą się z płytkiego, czujnego snu i rozprostowując ścierpnięte ciała spędzają z powiek resztki nocnych koszmarów: niedokończone rezerwacje, źle zameldowane grupy, zgubione klucze, przebukowane pokoje, niesprzedane wycieczki...

Niesprzedane wycieczki. Magiczne Miasto jest miastem turystów. Sprzedaje im wrażenia, przewożone w meleksach i autokarach, opakowane w muzea, knajpy, budynki, ulice, place. Oferuje, zachęca, proponuje, sugeruje, poleca, zaprasza, nakłania. Zarabia. Zarabia na żywych turystach, zarabia też na martwych. Na tych turystach, którym zafundowano kiedyś wycieczkę w jedną stronę.

W bydlęcych wagonach.

Myślę teraz o żywych i martwych turystach. Myślę o sobie. Myślę o tym, jak to działa.

Spośród wielu płatnych zorganizowanych wycieczek, goście naszego hostelu najczęściej wybierają dwie - do Kopalni Soli w Wieliczce i do Muzeum Auschwitz-Birkenau. 99% hosteli w Magicznym Mieście współpracuje z jedną z kilku lokalnych firm oferujących tego typu wycieczki w swoistym formacie all-inclusive. Rezerwujesz miejsce przez internet, autobus przyjeżdża pod hostel dwa razy dziennie, zabiera chętnych, w cenie biletu jest obcojęzyczny przewodnik, transport, wejście, wszystkie opłaty, słuchawki, po wszystkim autobus odwozi z powrotem do punktu wyjścia. Zarabiają przewodnicy, zarabia muzeum, zarabia firma, zarabia kierowca, zarabia drukarnia robiąca foldery, zarabiają rozdający je na ulicy ludzie, zarabiają polecający je hostelowi recepcjoniści. Dziesięć złotych od biletu.


Jest taka rzeźba Mirosława Bałki. Nazywa się "Auschwitzwieliczka". Niedługi, odlany z betonu, prostokątny w przekroju korytarz. 17 m długości na 2,5 m szerokości na 3 m wysokości. W suficie wycięty napis-tytuł drukowanymi literami. Przejście znikąd - donikąd. Stała kiedyś na jednym z placów Magicznego Miasta. Teraz przeniesiono ją w bardziej ustronne miejsce. Ta rzeźba jest o mnie.

Buchalteria. W grafiku godzin pracy, który skwapliwie wypełniamy pod koniec każdej zmiany, na samym dole dopisujemy jeszcze sprzedane wycieczki. Żeby nie zapomnieć. Żeby wypłacili. 3 x Auschwitz angielskie poranne, 2 x Wieliczka hiszpańska, 2 x Auschwitz francuskie popołudniowe, 4 x Auschwitz, 8 x Auschwitz, 12, 16, 146, 539, 19078, 134937, 343312...

A fotki rzeźby nie będzie.

Piątek, zmiana h2 - czyli elegia i pecunia

Stało się. S. był dziś ostatni dzień w pracy. A ja miałem wolną ostatnią godzinkę. Oto jej poetyckie żniwo. Ekhem...

Elegia na odejście S.

Menadżer nasz dziś odchodzi.

Do innej przeskoczył łodzi

I teraz w dal, hen, gdzieś płynie...

Widzę go, jak we mgle znika,

Przejął posadę sternika

Tam. Lecz czy w sztormie nie zginie?

Łodzią tą hostel jest nowy,

A imię jego, ach, wdzięczne...

Nie zdradzę go, nie ma mowy!

Nie podam pensji miesięcznej!

Nie krzyknę, żem jak sierota,

Że boli serce skrzywdzone,

Że tylko podła istota

Tak wzgardzić może swym domem!

Ból zdławię, wepchnę do wnętrza,

Niech niczym ziarno kiełkuje,

Buduj się zbrojo potężna!

Cierpienie w siłę przekuję...

Bronić się będę przed żalem,

Grać nieczułego na wieki.

Afekty przygwożdżę palem

Ostrym, bolesnym jak ćwieki.

Prawda spod maski wyziera,

Cynizm, co życiem dziś włada:

Skusiła nam Menadżera

Nowa, intratna posada.

Myśleć inaczej nie umiem,

Porządek rzeczy rozumiem,

Samochód, dom, dzieci, żona...

Odpływa, przygładza włosa,

Patrzy Menadżer z ukosa,

Wie, że niewinność stracona...

Tym razem było za darmochę. Ale oczywiście, jak ktoś zamówi inny wiersz okolicznościowy, to jestem gotów się sprzedać. To ile dajecie za zwrotkę?

I niech to będzie puenta niniejszych wypocin.