Piątek, zmiana h3 - czyli jeśli jutro wyjdą z grupy

Okej, teraz będzie grubo. Patos, etos, sedes i euro.

Jeśli jutro wyjdą z grupy


jeśli jutro wyjdą z grupy spróbuję
wybaczyć sobie wszystkie grzechy


spróbuję być lepszy
bardziej wyćwiczony
odzyskam miękkość w kroku
będzie inaczej
jeśli wyjdą z grupy jutro


siedząc nad strumieniem 
transmisji wideo 
stwierdzę znienacka dwie sprawy
że 
animacja buforowania obrazu dziwnie przypomina 
węża którego starożytni nazywali Uroboros
tak koniec jest początkiem
i że
właściwie już wczoraj
nie miałem ci za złe że
zrobiłem ci krzywdę


to prawda
do pierwszej połowy przetrenowałem
wyrzuty sumienia z autu
teraz jednak jest po przerwie i 
kiwam się jak chcę 
włączam riplej jak Ronaldo sprawdzam czy mimo zastosowania brutalnego wślizgu
ułożenie mojej fryzury 
zadowoli aktualnych sponsorów ligi w której gram
a są nimi
punkt regeneracji tonerów Świat Druku
hurtownia odzieży roboczej Zbych
i panna Monika z Osiedla Piastów


moja nieoczekiwana interwencja była warta słownej reprymendy
ale arbiter milczy albo zaspał


za to jutro po grze
ruch samochodowy załopocze na światłach w rytm koko spoko jak biało czerwony żaglowiec na                                                                                                                                            czeskim festiwalu szantowym 
husaria w klapkach i uziemionych skarpetkach wyruszy w trasę po okolicznych ławkach i                                                                                                                                                                      przystankach
wyciągi orczykowe ruszą ze zgrzytem w kierunku nieba
Zimoch zaszczytuje po gwizdku
nikt z nas koledzy nie poleci tak jak on
nikt nie wyrwie z jam ciała tej pieśni szczęścia
pieśni prostaty pieśni zwieraczy pieśni skurczu łydek
pieśni ścięgien Achillesa pieśni patosu pieśni kotku dziś nie wróciłem pijany pieśni proszę zostań ze mną jeszcze chwilę pieśni przebaczonych win


byłem swoim napastnikiem byłem obrońcą pomocnikiem leżałem w bramce byłem trenerem zbiegałem z trybun do szatni wybierałem nieszczęsny czy szczęsny tytoń czy jabłko szczęsny czy tytoń


jeśli jutro wyjdą z grupy spróbuję
wybaczyć sobie wszystkie grzechy



PS
Wcale się nie pomyliłem we wróżeniu w poprzedniej notce. Wywróżyłem liczbę fauli popełnionych przez Polaków. Ni mniej ni więcej, tylko 12 ich było. Kurde, ja naprawdę chyba mam moc, ciekawe co zoboaczę w dzień meczu z Czechami...

Poniedziałek, zmiana h2 - czyli derby, derby i po derbach

Cieciuchno Wasz od lat już prawie ochnastu mieszka w okrytej niechlubną sławą robotniczej dzielnicy Magicznego Miasta, zwanej Nową Hutą. Dzielnica ta jest areną kibolskich porachunków trzech najważniejszych magicznomiejskich drużyn piłkarskich (Wisła, Cracovia, Hutnik), z których dwie (Wisła, Cracovia) grają obecnie w pierwszej lidze. Od dziś wiadomo już, że w przyszłym roku zagra tylko jedna. CRAXA, DZIWKO - DERBY BLISKO - to wiele mówiące wiślackie ostrzeżenie pojawiło się na nowohuckich murach kilka tygodni przed zapowiadaną na dziś 185. już (!) konfrontacją odwiecznych magicznomiejskich futbolowych wrogów. Groźba sprawdziła się - Wisła wygrała z Cracovią 1:0 i przyczyniła się do spadku swego oponenta z ekstraklasy. Szczerze mówiąc, Drodzy, Cieciowi ta Święta Wojna generalnie zwisa i powiewa - byleby tylko nie dostał z tej okazji w swoją inteligencką mordę, jak będzie wieczorem szedł przez miasto. I na tę właśnie okoliczność - ballada.


Nowohucianka

Szybko, przynieś pisadło!

Wejdźmy w poezji mokradło!

Niech sika po nogach stadło,

Rymuję lepiej niż radio.

Ziomale, Ziomalki,

To będzie zapis mej walki:

Epickie dżezy, spiralki,

Zygzaki, a także falki.

Wierzę! Tak! To się uda!

Czuję, jak buzuje wóda!

Dotknij, ach, proszę, tu uda

I usłysz pieśń Robin Hooda.

Skąd Kibole wracali?

Z nocnej wracali wycieczki…

Suka, co z nimi na smyczy,

Właśnie dostała cieczki,

Szli przez gęstwinę, przez knieje

W parku, tam, gdzieś w Nowej Hucie,

Szli chyba ze dwie godziny,

Stracili w piętach już czucie,

Gdy nagle, matko jedyna!

W krzakach cień jakiś majaczy!

Z Cracovii cień skurczysyna?

Ten pomiot kreci, sobaczy

Spojrzeniem brudnym k’nam łyska

Patrzy swym wzrokiem przewlekle,

Że cała przestrzeń boiska

Aż gore! Tak! My są w piekle!!!

Piwne wyziewy szatańskie,

Swąd czarnych blantów spalonych,

Strzykawki jakieś bezpańskie…

Czekają  w mieszkaniach żony

A my tu, tu, pod tym blokiem

Natknęliśmy się na zarazę!

Ta patrzy ciemnym swym okiem

Wyciąga Marii obrazek:

Ludu! Ach, ludu skażony!

Przestańcie grzeszyć, ja błagam!

Wyrzućcie z głów przetrąconych

Komercji brudny bałagan

Przestańcie słuchać Liroya!

Wywalcie precz AbraDaba!

Zapuśćcie Leśmiana, Boya!

Nie jedzcie przy tym kebaba!

Mickiewicz! Czy coś wam mówi

Nazwisko to zapomniane?

Czytajcie jego poezję

W noc, wieczór, w dzień i nad ranem!

A teraz idźcie w pokoju,

Odejdźcie, ach, ku świtaniu!

I pijcie z mądrości zdroju,

Krzyknjcie NIE rozpasaniu!

Tu przerwał, lecz róg trzymał.

W ciszy co nagle nastała

Zdało się słyszeć głos z Litwy…

Ach nie! To Wisła wracała!

Ziomale świeżą wiktorię

Z Cracovią śpiewem witali,

Pilnując, by trajektorii

Marszu im nie zakłócali

Żadni kibole Hutnika.

Błyszczały jak brzuch sputnika

Ich twarze zdrowiem nalane.

Krzyczeli: Z żadnym Szatanem

Nie przegra nasza wiślasta!

Wisła jest miszczem i basta!

Śmierć dawnym bohaterom,

Z Cracovią jeden – zero!

Pieśni tej zew zdziałał wiele,

Chór drugi więc: Przyjaciele!

Bracia, ziomale kochane,

Jeśli wygracie z Szatanem,

To kaman, tu się przyłączcie!

Od życia gościa odłączcie!

Bo nas mami literacko

Trza go, pierdnąć chłopy chwacko!

Tak się do nich odezwali

Ci co wcześniej tam już stali,

Gdy to tamci usłyszeli,

Wnet akcję ostrą zaczęli.

Aż się drzewa odchylały

Kiedy ziomy Diabła prały.

Miazga, miąższ z Szatana został,

Jeden ślad się tylko ostał

Lecz nie dojrzały Bulteriery,

Pitbule znaku na bruku.

Tak się zawzięli, tak się nadęli,

Spuszczając Biesowi kuku,

Że rozrywając go na strzępy,

Zadając śmiertelne męki,

Koszulkę zdarli 40 i 4

Studencki Festiwal Piosenki.

Do dziś więc pamięć o studencie,

Co za Szatana był wzięty,

Żyje na dzielni wśród młodzieży.

Wypalmy za niego z dwa skręty…

Poniedziałek, zmiana h1 - czyli bardzo pokojowe pożegananie pokojowej

Otrząsnąłem się z traumy i po kilku dniach żałoby mogę wreszcie wyrazić ból, który towarzyszy mi do dziś i towarzyszyć długo jeszcze będzie. Ach, przechodniu, siądź pod mym liściem...

Tren

PANI HALINCE, WDZIĘCZNEJ, UCIESZNEJ, NIEPOSPOLITEJ POKOJOWEJ, KTÓRA, CNÓT WSZYSTKICH I DZIELNOŚCI DOWIÓDŁSZY, NAGLE, NIEODPOWIEDNIE, PO WIELOLETNIEJ PRACY W FIRMIE NASZEJ, Z WIELKIM A NIEZNOŚNYM ZAŁOGI ŻALEM 12 KWIETNIA ROKU PAŃSKIEGO 2012 Z PRACY ODESZŁA - CIEĆ WNECIOWSKI, NIEFORTUNNY WSPÓŁPRACOWNIK, Z ŁZAMI NAPISAŁ. NIE MASZ CIĘ, HALINO MOJA!

Wielkieś nam uczyniła pustki w hoście naszym

Nasza Pani Halinko, tym zniknięciem strasznym!

Pełno pokojowych, a jakby ich nie było:

Kłaków nam pod łózkami wyraźnie przybyło.

Tyś za wszytki robiła, za wszytki ganiała,

Wszytkiś w hoście kąciki zawżdy odkurzała.

Nie dopuściłaś nigdy cieciom się frasować,

Ani też menadżerce troską głowy psować,

Pokoje wszytkie cudnie na błysk nam sprzątając,

Czekina czasu zawsze wdzięcznie doglądając.

Teraz cisza i jeno gdzieś odkurzacz wyje,

Nie masz krzątania, w szafce jakaś kromka gnije.

Z każdego kąta żałość człowieka ujmuje,

A serce swej pociechy darmo upatruje. 

Czwartek, zmiana h1 - czyli kwatera GD, rząd 10, miejsce 10

Z Hostelu Butik jest blisko do pewnego szczególnego obiektu noclegowego. Piętnaście minut spacerem. W obiekcie tym obowiązuje całodobowa cisza nocna. Większość miejsc jest już dawno zarezerwowana, choć termin przyjazdu (tam się zawsze przyjeżdża, nigdy nie przychodzi samemu) nieznany nikomu z przyszłych gości. Towarzystwo - spokojne, nie wymagające. Bywa za to słynne. Termin pobytu - wieczność. Cmentarz Rakowicki. Dziś przybył gość kolejny. Nie podróżował zbyt wiele, musiał mieć po temu naprawdę ważny powód. Na przykład zaproszenie do Sztokholmu, na galę wręczenia Nagrody Nobla. Wisława Szymborska. Z jednej ze swoich podrózy napisała taki wiersz.

Wisława Szymborska
Pisane w hotelu


Kioto ma szczęście,
szczęście ma palące,
skrzydlate dachy,
schodki w gamach.
Sędziwe a zalotne,
kamienne a żywe.
drewniane
a tak jakby z nieba w ziemię rosło.
Kioto jest miastem pięknym
aż do łez.

Prawdziwych łez
pewnego pana,
znawcy zabytków, miłośnika,
który w rozstrzygającej chwili,
przy zielonym stole
zawołał,
że jest przecież tyle gorszych miast -
i rozpłakał się nagle
na swoim krzesełku.

Tak ocalało Kioto
od Hiroszimy stanowczo piękniejsze.
Ale to dawne dzieje.
Nie mogę wiecznie myśleć tylko o tym
ani pytać bez przerwy
co będzie, co będzie.

Na co dzień wierzę w trwałość,
w perspektywy historii,
Nie potrafię gryźć jabłek
w nieustannej grozie.

Słyszę, że Prometeusz ten i ów
chodzi w kasku strażackim
i cieszy się z wnucząt.

Pisząc te swoje wiersze
zastanawiam się,
co w nich, za ile lat
wyda się śmieszne.

Już tylko czasem
ogarnia mnie strach
W podróży.
W obcym mieście.

Gdzie z cegły mur jak mur,
wieża stara bo stara,
łupina tynku pod byle zbyć gzymsem,
pudła mieszkalne nowych dzielnic,
nic,
drzewko bezradne.

Co by tu robił
ten wrażliwy pan,
miłośnik, znawca.

Pożal się z gipsu boże.
Westchnij klasyku
fabrycznym popiersiem.

Już tylko czasem
w mieście, jakich wiele.
W pokoju hotelowym
z widokiem na rynnę
i z niemowlęcym krzykiem
kota pod gwiazdami.

W mieście, gdzie dużo ludzi,
więcej niż na dzbanach,
na filiżankach, spodkach, parawanach.

W mieście, o którym wiem
tę jedną rzecz,
że to nie Kioto,
nie Kioto na pewno.

(z tomu Sto pociech, 1967) 

Recepcjonisty w obiekcie brak, więc gdyby ktoś szukał - podaję numer pokoju Pani Wisławy. Kwatera GD, rząd 10, miejsce 10. 

['] ['] [']

Wtorek, zmiana h1 - czyli zimna woda zdrowia doda albo o wyższości Polskiego Fiata nad Ferrari

Podobnież w bratnim Hostelu Lemon do awarii jakowejś gremialnej podczas pobytu Włochów (tak, bo w Lemonie też byli) doszło. Wieczorem pierdyknął piec gazowy czy cuś i 80% hostelu nie miało ciepłej wody. Wezwana czem prędzej ekipa fachmanów siedziała do 5 rano i naprawiała machinę, co by Italczycy rano nie doznali odmrożeń członków swych szlachetnych. Udało się. Niestety cały ten ambaras kosztował firmę niezgorszą sumkę. I po premiach, drodzy współbracia w cieciostwie... Na osłodę - okolicznościowy, dosadny w swym charakterze wiersz, zainspirowany owym fatalnym wydarzeniem. W sam raz do deklamowania podczas szykującej się imprezy, którą  lemonowo-butikowe ciecie planują za mniej-więcej dwa tygodnie, by uczcić - szczęśliwe mam nadzieję - zakończenie zimowej sesji na uczelniach Magicznego Miasta.

Gwałtu rety, co się dzieje!

Moc Lemona rur truchleje! 

Mieli rzymską łaźnię właśnie

Włosi robić... jak nie trzaśnie

Z hukiem nagle instalacja:

Kapie z rur głodowa racja

Ciepłej wody! Mamma mia!

Głowę ręcznikiem owija

Mokra Włoszka śniadolica,

Z krzykiem wybiega z prysznica:

Skórę pięt peelingiem pieszczę,

Wtem mą kibić wstrząsa dreszczem!

Co to? Jak to? Ostra zima,

Co się Lemona nie ima

Raptem z rur lodowe bicze

Na mą włoską kręci... głowę?

A ręczyła mi swym słowem

Lemonowa Menadżerka,

Że na bank żadna usterka

Nie zepsuje nam pobytu!

A tu pobyt - do odbytu,

By nie powiedzieć do dupy!

Będą się tu ścielić trupy,

Będzie w koło krew bryzgała,

Jeśli ta awaria cała

Nie zostanie naprawiona

Nim na niebie księżyc skona,

By ustąpić miejsca słońcu!

Słyszysz mnie, ty polski dzwońcu?!!

Tak recepcjoniście rzekła.

Strużka wody wściekle ciekła

Jej spod nóg, gdy to mówiła,

Chyba z nerwów popuściła -

W duchu zaśmiał się cieć, kiedy

Do piwnicy schodził, żeby

Główny odciąć zawór wody

I wspominał jej wywody.

Zimna woda dobra, rześka!

Spytaj Cześka albo Grześka! 

Bo to właśnie zimną wodę,

Pielęgnując swą urodę

W ciała jędrnę swe słowiańskie 

(Sycąc fantazje ułańskie

Menów swych) Polki wcierają,

Bogurodzicę śpiewając.

Jeśli myślisz, że cię zgubi

Zimna woda, spójrz na Rubik

Anję! Ona nie na głodzie!

Piękno swoje zimnej wodzie

A nie postom złym zawdzięcza.

Pod jej skórą sieć pajęcza

Żyłek, co ukrwienie zwiększa,

Przez to jest w dotyku miększa. 

Żyłki te bez wody zimnej

Byłyby zupełnie inne:

Nie tak mocne, nie tak zdrowe.

Za tę prawdę daję głowę! -

Włoszce odparł po powrocie,

Po czym ją utytłał w błocie,

Co się pod nią utworzyło,

Gdy w recepcji go nie było.

Wziął za kudły i wyrzucił,

Kurz z rąk strzepał i zanucił:

Jam potomkiem króla Piasta,

Mokrym Włoszkom mówię - basta!

Środa, zmiana h1 - czyli fasada i trochę tego, co pod nią

Oda na cześć kompaniji dziarskiej, która renowacyję budynku przy placu imć Matejki Jana niemal do chwalebnego końca doprowadziła i Ciecia w recepcyji swej ukontentowała, melancholiję w sercu jego wrażliwem jednakowoż również wywołując, co rymami swemi poniższemi zaświadcza

Fasadę nam odpicowali.

Choć kryzys w Unii - radę dali!

Teraz swym blaskiem w oczy wali.

Zeszło im sto roboczogodzin,

A po powrocie do swych rodzin

Krzyknęli "już was nie zagłodzim!"

Dostali nasi robociarze,

w piątek po szychcie, jak Bóg każe

pensję - kupią dzieciom draże,

Żonom (bądź Mężom?) coś tam wręczą,

Z radości skoczą nad poręczą,

Z kumplami litra pół wymęczą

I w Polskę pójdą Drodzy Moi,

Rzucą się serca do podwoi

Raju, co w wódce blizny goi...

A potem gdzieś na ławkach legną,

Upstrzonych wokół lśniącą flegmą

I ku snom pięknym w dal pobiegną.

Świt ich poniedziałkowym chłodem

Obudzi. Strzelą dużą wodę,

Dziś nie pojadą samochodem:

Na nogach pójdą chwiejnym krokiem

Na rusztowania, tuzin okien

wymieniać, gdzieś pod jakimś blokiem.

Tynk strukturalny kielnią chlapną,

Kufajki szczelniej kołnierz zapną.

Do piątku. Wtedy znów odsapną.

Parter i balkony będą pewnie wkrótce...

...jeśli robociarze dotrą po tej wódce.

Piękna jest stolarka...

...okucia...

...detale...

...tylko zdjęcia robi ktoś niepiękny wcale.

Dziękuję za uwagę. Ludu Pracujący Miast i Wsi! Pozdrawia Cię Twój brat! Wszelkie skargi i zażalenia - np. że komuś tu coś imputuję i dlaczego robotnik miałby być z definicji alkoholikiem  - prosimy składać w formie pisemnej na ręce Menadżerki Hostelu Butik - oficjalnego sponsora niniejszego bloga od jego zarania!

Piątek, zmiana h2 - czyli elegia i pecunia

Stało się. S. był dziś ostatni dzień w pracy. A ja miałem wolną ostatnią godzinkę. Oto jej poetyckie żniwo. Ekhem...

Elegia na odejście S.

Menadżer nasz dziś odchodzi.

Do innej przeskoczył łodzi

I teraz w dal, hen, gdzieś płynie...

Widzę go, jak we mgle znika,

Przejął posadę sternika

Tam. Lecz czy w sztormie nie zginie?

Łodzią tą hostel jest nowy,

A imię jego, ach, wdzięczne...

Nie zdradzę go, nie ma mowy!

Nie podam pensji miesięcznej!

Nie krzyknę, żem jak sierota,

Że boli serce skrzywdzone,

Że tylko podła istota

Tak wzgardzić może swym domem!

Ból zdławię, wepchnę do wnętrza,

Niech niczym ziarno kiełkuje,

Buduj się zbrojo potężna!

Cierpienie w siłę przekuję...

Bronić się będę przed żalem,

Grać nieczułego na wieki.

Afekty przygwożdżę palem

Ostrym, bolesnym jak ćwieki.

Prawda spod maski wyziera,

Cynizm, co życiem dziś włada:

Skusiła nam Menadżera

Nowa, intratna posada.

Myśleć inaczej nie umiem,

Porządek rzeczy rozumiem,

Samochód, dom, dzieci, żona...

Odpływa, przygładza włosa,

Patrzy Menadżer z ukosa,

Wie, że niewinność stracona...

Tym razem było za darmochę. Ale oczywiście, jak ktoś zamówi inny wiersz okolicznościowy, to jestem gotów się sprzedać. To ile dajecie za zwrotkę?

I niech to będzie puenta niniejszych wypocin.