Sobota, zmiana h1 - czyli żadna praca nie hańbi

Ta wiadomość czekała na mnie dobre kilkanaście miesięcy. Teraz już wiem. Wy też wiedzcie. Jeśli myślicie, że załoga ho(s)telowa składa się tylko z takich ludzi jak recepcjoniści, pokojówki, kucharze, kelnerzy, boye, konserwatorzy czy konsjerże, to mylicie się grubo. Jak donosi portal news.com.au w londyńskim hotelu Holiday Inn istnieje stanowisko rozgrzewacza łóżek. Na specjalną prośbę pracownik ten, ubrany w specjalny kombinezon, na około pięć minut przed pójściem gościa spać wskakuje mu do łóżka. Potem oczywiście wychodzi i zamyka drzwi z drugiej strony. No chyba, że dostanie sowity napiwek... To jednak dopiero początek listy dziwnych hotelowych zawodów. Podróżując po świecie, możemy spotkać między innymi:

• czytacza historii na dobranoc (Hotel Andaz w Londynie)
• wróżkę, spełniającą romantyczne życzenia i odpowiedzialną "magiczne chwile" w hotelu (Barnsley Gardens Resort w USA)
• odstraszacza ptaków, na pełny etat machającego flagą na hotelowym dziedzińcu (Rambagh Palace w Indiach)
• sokolnika, strzegącego hotelowego basenu przed mewami (Four Seasons, Baltimore)
• małpiarza, odstraszającego kradnące jedzenie małpy za pomocą procy (Amanbagh Resort, Indie)
• asystent opalania, smarujący gościom plecy i dbający o równomierność ich opalenizny (Ritz-Carlton, Miami)
• czyściciel monet, myjący drobne gości, by nie zabrudzało im rąk (Westin St. Francis, San Francisco) 
• youtubera, nagrywający kilkudziesięciosekundowe filmiki z gośćmi w roli głównej, do których link mogą wysłać znajomym mailem jako pozdrowienia z wakacji (San Juan Marriott Resort, Puerto Rico).

Kto ma jakieś propozycje kolejnych zawodów?

Czwartek, zmian h1 - czyli z dziejów pewnego mejla

18 stycznia 2012 zlokalizowany przy słynnej nowojorskiej Madison Avenue, niedaleko Rockefeller Center i katerdry św. Patryka, hotel The New York Palace wysyła na wszystkie adresy zgromadzone w swojej 63-tysięcznej bazie kontaktów mejla zatytułowanego "Make Midtown Manhattan Your New Tear's Destination" z informacją o 15% rabacie dla gości rezerwujących mninimum dwudniowy pobyt w terminie do końca marca. Najniższa cena wyjściowa za noc od osoby wynosiła 254 dolary. Mail był zaprojektowany w stylu hotelowej strony domowej i, oprócz krótkiego opisu zachęcającego do świętowania "początku najlepszego roku Twojego życia" w niezatłoczonym przez turystów poświątecznym czasie, zawierał fragment wychwalający hotelowe i okoliczne atrakcje dostępne dla gości. Znajdował się w nim także link do systemu automatycznej rezerwacji noclegów. Mejl został wysłany, by zwiększyć liczbę rezerwacji w tradycyjnie nieobfitującym w gości fragmencie sezonu. Wysłanie mejla zaowocowało 50 rezerwacjami na 150 nocy, które dały dochód w wysokości 52850 dolarów, co przy 800 dolarowym koszcie sporządzenia i wysłania mejla (opłata dla agencji reklamowej) dało zwrot z inwestycji  wynoszący 6500 procent. Oraz nagrodę za Najlepszą Hotelową Wiadomość Mejlową Roku, przyznaną na konkursie 2012 Internet Advertising Competition przez The Web Marketing Association.

Ludzie, mejle piszcie,
bo mamona jedzie...

Środa, zmiana h2 - czyli Witamgate jako źródło cierpień

Szanowni Państwo!

Szczerze poruszony niedawną deklaracją sekretarza Wisławy Szymborskiej Michała Rusinka - mieszkańca Magicznego Miasta, zaznaczmy - pragnę przeprosić Państwa za zastosowanie w notce założycielskiej bloga Z Cieciem w necie formy 'witam', rozpoczynającej zacytowany przeze mnie na wstępie fragment mejla potwierdzającego rezerwację. Rzeczywiście, w naszym hostelu w korespondencji z klientami słowo 'witam' jest używane powszechnie, wyrażenie to znajduje się na początku większości szablonów mejli, ktore wysyłamy. Na swoje usprawiedliwienie pragnę zaznaczyć, że na kontrowersje związane ze stosowaniem takiej formy zwróciła moją uwagę nadana kilka tygodni przed słynną rozmową z Michałem Rusinkiem w Programie Trzecim Polskiego Radia powtórka audycji Katarzyny Kłosińskiej z cyklu Co w mowie piszczy, do której wysłuchania zapraszam. Dr Kłosińska bardzo zgrabnie (i krótko) wyiaśnia problem zastosowania form powitalnych w korespondencji. Od czasu wysłuchania tych wyjaśnien staram się stosować w mailach formy 'szanowna pani' itd. Jako że, jak powszechnie wiadomo, zdobyłem półtora fakultetu (a nawet 1,75) mam świadomość, że istnieje coś takiego jak tzw. uzus językowy i najpewniej forma 'witam' z racji faktu, że jest używana powszechnie, stanie się niedługo normą - niemniej jednak. Spróbuję więc przekonać moich kolegów recepcjonistów do stosowania formy oficjalnej. Bo czy nie wystarczy być tylko cieciem, a nie cieciem malinowym?

Narka,
Cieć Wneciowski

Sobota, zmiana h2 - czyli niebieskie ptaki

Współbracia w Cieciostwie M. i W. zaliczyli ostanio dość intensywną sesję noszenia tzw. gratów. Od czasu do czasu bowiem pojawiaa się pilna potrzeba, by ciecie płci męskiej wcieliły się na krótszą bądź dłuższą chwilę w rolę tragarzy. Tym razem chwila był dłuższa. Umordowały się bidoki, z tego umordowania przy wychodzeniu z windy nawet kawałek ściany w korytarzu na parterze ukruszyli. I jeszcze musieli się użerać z okolicznymi żulami, którzy przyuważyli stojące na dole i czekające na wywózkę materace i postanowili uciąć sobie na nich drzemkę, wcześniej przywłaszczywszy sobie parę drobniejszych przedmiotów z jednego z wystawionych przez M. i W. kartonowych pudeł. Podobno myśleli, że można. Hostel nasz znajduje sie bardzo blisko dworca PKP, który jak wiadomo właściwie w każdym mieście jest miejscem żulocentrycznym. Jeśli miasto przyrównać do zlewu, to dworzec byłby w tym zlewie odpływem, w którego okolicach, gdy spłynie już woda jak wiadomo gromadzi się sporo ciekawych skarbów. Dodajmy do tego jeszcze specyficzny status, jakim Magiczne Miasto cieszy się wśród krajowych niebieskich ptaków, przyciągniętych sławą grodu sięgającą jeszcze czasów Młodej Polski - i będziemy mieli obraz sytuacji. Trzeba jednak przyznać, że problem bezdomnych nie jest już tak palący jak jeszcze kilka lat temu, choć od czasu do czasu, zwłaszcza w zimie, musimy zainterweniować i wyprosić jakiegoś śpiącego na klatce schodowej człowieka, który swoim zapachem odstrasza nam gości. Bezdomni... trudny temat. Być może się zdziwicie, ale osobiście uważam, że ich obecność w przestrzeni publicznej może być oznaką... demokratyczności państwa. Ulica jest dla wszystkich - nie oznacza to oczywiście, że można na niej robić wszystko, ale dopóki nie przekracza się granic wolności drugiego człowieka, nikt nie ma prawa nie życzyć sobie czyjejś na niej obecności. Trochę jak w ogólnodostępnym dormie - dopóki nie śmierdzę i nie hałasuję w nocy, fakt że czujesz dyskomfort, patrząc na moją gębę, jest tylko i wyłącznie Twoim problemem.

Piątek, zmiana h1 - czyli na ryby

Z Zeszytu usterek:

styczeń - w doniczkach z ziemią na tarasie są białe robaki

luty - spadł kawałek sufitu w łazience przy pokoju 5

marzec - w segmencie D żarówka do wymiany (nie mogłem znaleźć żarówek - sam bym wymienił)

Wszystko się sypie, recepcjoniści nie oświeceni, dobrze że przynajmniej na ryby w długi weekend majowy będzie można iść.

Środa, zmiana h2 - czyli bo do brydża trzeba dziesięciorga

Tajemniczo-kuriozalny mail wpadł do hostelowej skrzynki podczas mojej zmiany. Takiego zapytania jeszcze nie miałem. Kobieta chce zarezerwować w czasie majowego długiego weekendu jedną noc dla 10 osób w wieloosobowym pokoju prywatnym, ale tak, żeby były w nim miejsca DO SIEDZENIA PLUS NAJWYŻEJ DWA ŁÓŻKA. "Ki czort", rzuciłem retorycznie w myślach i zacząłem rozkminiać sprawę. Wyszło mi tak: zapewne goście zamierzają zatrzymać się u nas w celu całonocnego posiedzenia nad kilkoma partiami brydża. Korzystają z majowego urlopu, więc mogą odespać później. Ale tylko jeśli będzie to naprawdę konieczne. Czemu? Jako że do brydża potrzebnych jest czterech zawodników, ósemka gości będzie rozgrywała dwie partie jednocześnie, zaś pozostałe dwie osoby będą w ich trakcie uskuteczniać regeneracyjną drzemkę. Po skończonej partii z każdej czwórki odejdzie po jednym zawodniku, który wymieni się ze śpiącym kolegą/koleżanką. Po kolejnej grze nastąpi następna wymiana. I tak dalej. W mailu nie było co prawda nic o stolikach, ale pewnie będą mieli turystyczne. Albo nie, na pewno będą grali wirtualnie - na komórkach połączonych ze sobą przez Bluetooth. Lub na tablecie.

Ktoś ma jakieś inne, równie twórcze pomysły na rozwiązanie tej rezerwacyjnej zagadki?

Wtorek, zmiana h1 - czyli sto, PIN i mim

67 postów w zeszłym roku plus 33 w tym, to daje nam 100. Słownie STO. Wzruszyłem się. Ale tylko trochę. Mówią, że mężczyźnie nie wypada, nawet jeśli jest cieciem, czy innym księdzem. Sto pierwszy post zbiegł się z pierwszym dniem wiosny - temparatury już wybitnie dodatnie, co zaowocowało wzrostem liczby turystów na metr kwadratowy Rynku Magicznego Miasta, który szacuję na około 40%. Jak każdy szanujący się magicznomiejski tubylec (acz nie autochton) rynku owego unikam jak mogę. Nie lubię slalomów. I skansenów.  Ju noł łod aj min. Ale ciecie z naszego hostelu robią czasem także za gońców i zdarza im się być wysłanymi z punktu B (jak Butik) do jakiegoś punktu A najczęściej z jakąś ważną kopertą lub fakturą. Ja akurat byłem wysłany z umową, a wracałem z terminalem kart płatniczych oraz zasilaczem i tym czymś, na czym klienci wpisują PIN. Trasa prowadziła właśnie przez Rynek. Po drodze minąłem lokalną wersję Janusza Chomontka i chyba z pięciu mimów, wraz z nadejściem wiosny wyznaczających swoje "łowne" rewiry i marzących pomiędzy zmianami póz o wysokim kursie euro, których stosik po skończeniu szychty wyjmą z czapki i wymienią w najbliższym akceptującym bilon kantorze. Przy okazji przyniosłem też Menadżerce M. z jednego z barów, mieszczących się przy słynnej magicznomiejskiej ulicy na literę 'F' zamówioną przez nią zapiekaną kanapkę. Niech myśli o mnie ciepło. W hoście też jakby ożywienie: więcej telefonów, więcej zapytań grupowych, więcej spamu... Wszystko więc idzie zgodnie z planem, bo przecież od 1 marca mamy już tak zwany wysoki sezon. A na blogu spod kursora już nie sypie śnieżny pył. Oby do listopada. Wróć: jak tak dalej pódzie to nie listopada, tylko liDWIEŚCIEpada.

Czwartek, zmiana h3 - czyli lanczocośtam

W życiu każdego hostelowego ciecia przychodzi taka chwila, że trzeba posmarować. Bułkę. Albo dwie bułki. Albo 64 razy dwie bułki. Albo 2 razy 64 razy 2 bułki. Przedwczoraj przyszła kolej na Współbrata w Cieciostwie W. Dla kogo smarował? Dla belgijskich gimazjalistów, którzy przyjechali do nas, uprzednio zamówiwszy suchy prowiant na oba dni pobytu. Poprawka - jak dowiedziałem się swego czasu od Byłego Menadżera S., teraz się nie mówi "suchy prowiant", teraz się mówi lunch packets. Zacząłem używać, ale jakoś się nie układa w gębie. Ki czort? Jak to pisać? Lunch pakiety? Lanczpakiety? A może lanczopaczki? Mój niegdysiejszy dziekan prof. Jan Miodek (tak, tak) nie byłby ze mnie dumny. Najwyższy czas powrócić do ortodoksyjnej formy. Ale nie o tym. Z lanczopaczkami jest tak: blady strach pada na hostelowego recepcjonistę, który niczego nie podejrzewając przychodzi na nocną zmianę i dowiaduje się od szczęśliwego poprzednika, że tym razem między 3 a 6 rano sobie nie pośpi, tylko własnoręcznie będzie przygotowywał dajmy na to 128 bułek dla jakiejś leżącej aktualnie pokotem w dormach wygłodniałej watahy. Gdy przychodzi jego czas staje biedaczysko nad jakimś kawałkiem blatu w kuchni i łoi te buły do bladego świtu. Potem wkłada po dwie do torby foliowej, dokłada jakąś półlitrową niegazowaną, inkrustuje batonem i jabłkiem i zawiązuje lanczopaczkę, żeby nic nie uciekło. Jeśli zdąży. Współbratu w Cieciostwie W. się nie udało. Źle się wybił z progu, schrzanił trajektorię i w rezultacie, gdy przyszedłem na poranną zmianę okazało się że zostały jeszcze 64 z wędliną do wykonania. Merde - że tak z frankofońska pociągnę. A tu w dodatku oprócz paczek jeszcze śniadanie trza obsłużyć i zarezerwować Belgom trzy muzea "na już". Chwała Panu, nasze dwie kochane panie pokojowe H. i P., które szczęśliwym trafem akurat były na miejscu, przejęły temat i z zaangażowaniem godnym lepszej sprawy wykonały większość Herkulesowej pracy. Szelest toreb foliowych rozlegał się w hoście z hukiem wodospadu i po niedługim czasie zapakowane lanczopaczki spoczęły w trzech plastikowych skrzynkach, które zostały w hostelu po ostatniej dostawie pieczywa. W tak zwanym międzyczasie Belgowie stwierdzili, żeby odwołać rezerwacje do muzeów, bo jednak ostatecznie "po prostu tylko sobie pochodzą po Dzielnicy Żydowskiej". Wrócili ze spaceru ok. 12, stwierdzając, że to co przygotowaliśmy zjedzą na miejscu. W ten sposób szelest torebek foliowych stał się szelestem nadaremnym - można było przecież wystawić wszystkie składniki lanczopaczek luzem, żeby każdy brał sobie po sztuce. Tylko jak wtedy by się to nazywało? Może lanczopodchodki?

Środa, zmiana h1 - czyli jak dobrze, że Biedro jest tak blisko

Państwo najpierw obejrzy to:

Zaiste. Zaprawdę. Bezapelacyjnie. Szczególnie w sytuacji, kiedy w hostelowej spiżarni pustki, a Pan Konserwator nie będzie wysyłany do Makro po zakupy, zaś nazajutrz na wykarmienie czekać ma w jadalni stadko kilkudziesięciu 15-letnich ptasząt z belgijskim rodowodem. Co się z takim fantem robi? Bierze się rzeczoną Biedronkę, Menadżerkę M., 300zł w gotówce, Współbrata w Cieciostwie M., niżej podpisanego oraz dwa sklepowe wózki. I dobry humor. Po około 15 minutach spędzonych w sklepie m.in. na sprawdzaniu liczby plasterków sera przypadających na jedną zgrzewkę oraz analizie możliwie najmniej energochłonnej trasy między półkami, otrzymuje się nastepujący efekt:.

To jedyne cztrery kólka, na które moze
pozwolić sobie cieć z Magicznego Miasta.

Efekt ten znosi się przy pomocy Współbrata w Cieciostwie M. po widocznych na zdjęciu schodach, a następnie pokonując krawężniki i slalomując między słupkami, latarniami i ludźmi, paraduje się po centrum Magicznego Miasta...

Tył M. i tył Ciecia (któż zgadnie który jest który?).
Fotografuje (nie bez satysfakcji) Menadźerka.

... by po zaliczeniu dwukrotnej jazdy windą na 3 piętro (jak dobrze, że ją mamy!) tryumfalnie wjechać pod drzwi hostelowej spiżarni i wypakować wszystko na półki. Trzeba sobie jakoś radzić, nie?

Niedziela, zmiana h3 - czyli Butik i chochlik

Ferment się zrobił w hoście w piątek, bo nagle zaczęły masowo spływać do nas rezerwacje z apokaliptycznego portalu Hostelworld.com. W zimie dla szanującego się ciecia jest taki fakt powodem do wielkiej i nieskrywanej radości. "Jak cudownie! Będę miał co do garnka włożyć!" myśli cieć, wklepując do systemu obco brzmiące nazwisko kolejnego gościa. Jeśli jeszcze na dodatek jest to rezerwacja bez możliwości zwrotu kosztów noclegu w wypadku anulacji (non refundable - nazywamy je nonrefami; są one rezerwacjami ze zniżką), to radość ciecia jest podwójna i skwierczy w jego sercu przy wtórze dźwięków z terminala kart płatniczych, zasysającego zdalnie płatność z konta delikwenta. "Nasze i nie oddamy", myśli wtedy cieć. W piątek jednak działy się rzeczy niedobre. Po pierwsze, rezerwacje zaczęły spływać na kilkudniowy okres, w którym cały obiekt miał być zajęty przez zorganizowane grupy. Głowę daję, że jeszcze w czwartek dni te były pięknie zablokowane przez odpowiedzialnego za to niżej podpisanego. Co więcej, rezerwacje owe miały bardzo niskie ceny - szczególnie jak na początek letniego sezonu, który miał miejsce 1 marca. 25zł od osoby w double'u z łazienką? Co ja pacze!? 15 zł za łóżko w dormie? Ze śniadaniem? WTF?! Po wstępnym okresie paniki przeprowadzono wstępną akcję ratowniczą, polegającą na sprawnym zablokowaniu czego się da na 2 tygodnie do przodu oraz wykonaniu ostrzegawczego telefonu aż za Kanał La Manche, do kwatery głównej Hostelworldu. I jak to zwykle w przypadku katastrof bywa, bardzo szybko pojawiło się na horyzoncie pytanie: jak to się stało. Nie znaleźliśmy odpowiedzi. Hakerzy z Anonymous? Zaplute karły reakcji? Pijany recepcjonista? Duch Matki Teresy z Kalkuty? Menadżerka na kacu? Mały sabotaż? "Się tak zrobiło"? Mamy pewne podejrzenia, ale ciiii... Nie powiemy. A co gości - to gości.

Środa, zmiana h1 - czyli poczta akbar!

Wysłanym dziś został na pocztę. Cóż, wiosna idzie, a wraz z nią - wszystkimi kolorami tęczy kwitną PIT-y. Księgowa zrywa te pity z grządki i pakuje do kopert, a następnie przekazuje Menadżerce, która z kolei przekazuje je temu cieciowi-ofierze, który akurat się  nawinie. Tym razem byłem to ja.  Pięknie zakopertowane dokumenty czekały na mnie w liczbie... 37 sztuk formatu C5. Wszystkie oczywiście do wysłania poleconym. Przygotowany na najgorsze i zaopatrzony w książkę nadawczą oraz 200 zeta, klnąc pod nosem i spluwając gorzką śliną, wkroczyłem na grząski teren placówki państwowego przedsiębiorstwa doręczycielskiego znajdującego się nieopodal wspominanego już przeze mnie słynnego w Magicznym Mieście targowiska. Powiem jedno - to była trauma. Spędziłem tam ponad godzinę. Wiem, mogło być gorzej, nie takie rzeczy się przeżywało, ale jednak. Poziom frustracji  każdego z osobna uczestnika kolejkowej ciżby napierającej na okienka już na starcie, dosłownie dwie sekundy po wejściu na pocztę automatycznie podnosił się o ok. 30%. Własciwie bez wielkiego powodu - po prostu Polak na poczcie denerwujący się jest i basta. Chciałem jakoś kontestować ten ogólny trend, wyalienowując się - jak to mówią - z rozentuzjazmowanego tłumu, ale nie dało się. Tuż po mnie do urzędu weszła pani, która zająwszy miejsce za mną zapytała do którego okienka stoi ta kolejka. Niestety topografia placówki nie pozwalała na sensowne utworzenie się jednego zbiorczego ogonka, więc do czterech (!) czynnych okienek sformowały się dwie kolejki. Poinformowałem o tym panią i skwapliwie ostrzegłem, że będę miał dużo listów do wysłania. Pani uśmiechnęła się tylko porozumiewawczo i zdradziła, że ona też. Po czym zaczęliśmy licytować się na ilość przesyłek, z którymi przyszliśmy oraz chwalić się swoimi książkami nadawczymi. Oczywiście nie zmieniało to faktu, że ja byłem przed nią, co tak czy siak stawiało mnie w dużo lepszej pozycji. I nie powiem, że nie cieszył mnie taki układ. Niestety pani postanowiła zaryzykować i przeniosła się do drugiej kolejki. Fakt ten spowodował, że bardzo szybko swoje działanie zaczął ujawniać u mnie syndrom SPWK (Stresu Podczas Wyboru Kolejki), objawiający się przede wszystkim w rosnącym z sekundy na sekundę przekonaniu, że na pewno wybrało się zły ogonek - taki który będzie przesuwał się wolniej, niż ten nie wybrany. Rzucane ukradkiem porównawcze spojrzenia potwierdziły moje przypuszczenia. Pani przesuwała się zdecydowanie szybciej niż ja. Merde! Tymczasem w mojej kolejce jakaś zestresowana emerytka w kaloszach w panterkę pomagała właśnie lizać znaczki stojącej przy okienku innej starszej pani - żeby było szybciej. Mruczała przy tym pod nosem coś o Unii Europejskiej i o tym, że w każdym innym kraju poza Polską nie do pomyślenia jest, żeby klienci sami musieli naklejać znaczki na listy. W innym okienku jakaś średnio kumata babcia domagała się wypłaty swojej renty, a urzędniczka jak temu dobremu tłumaczyła, że musi pójść do przypisanej jej placówki, bo tu pieniędzy dla niej nie ma. "Szukajcie, szukajcie", odpowiadała na to rencistka, a inne panie z okienek od czasu do czasu odrywały się od swojej pracy i dołączały do tłumaczeń obsługującej babcię koleżanki. Okazało się również, że nie tylko za mną, ale i przede mną była jakaś kobieta, która miała kilkadziesiąt poleconych do nadania. Gdy stała już jakąś dwudziestą minutę przy okienku, a jej sprawa nie wyglądała na zmierzającą ku końcowi, emerytka w kaloszach energicznie zapukała do drzwi z napisem "naczelnik poczty" i przez ich próg zaczęła się domagac jeśli nie otwarcia kolejnego okienka, to przynajmniej wyznaczenia konkretnych godzin przeznaczonych do obsługiwania klientów z hurtową ilościa listów. Po chwili jednak przerwała, bo nadeszła jej kolej. Niezbyt długo trwała jednak jej radość. Kobieta chciała pierwszy raz w życiu opłacić abonament RTV, dowiedziała się jednak w okienku, że nie może tego zrobić, dopóki nie zarejestruje odbiornika. Biedaczka była zniesmaczona i zaczęła stanowczo protestować przeciwko takim barbarzyńskim zwyczajom oraz dezinformacji, bo ona przecież nie zna numeru seryjnego swojego telewizora i musi go spisać w domu, a potem znów stać w kolejce. W końcu zrozumiała, że potrzebne są tylko jej dane osobowe i że nikt nie będzie od niej wymagał danych konkretnego urządzenia, bo jak by to było, gdyby trzeba było rejestrować każdy nowy odbiornik, dajmy na to zakupiony po uszkodzeniou poprzedniego. I tak dalej i tym podobne...
Gdy zziajany i pozbawiony godności osobistej wróciłem na recepcję, przywitała mnie siedząca za ladą współsiostra w cieciostwie A., która pod moją nieobecnośc zdążyła rozpocząć już swoją popołudniową zmianę. W ramach podsumowania swojej trudnej historii pokazałem jej kompletnie nieczytelną fakturę za znaczki, którą wydrukowano mi na poczcie na pamiętającej chyba olimpiadę w Seulu drukarce igłowej "zżerającej" co drugą linię pikseli w wersie. Do faktury była dołączona karteczka, na której urzędniczka na moją prośbę napisała ręcznie kwotę z dokumentu, na wypadek, gdybym zapomniał, ile zapłaciłem. A. stwierdziła, żebym nie był taki zasadniczy i drobiazgowy, bo na pewno wszystko jest w porządku, tylko po prostu Poczta Polska sporządza faktury po... arabsku. Jak tak, to nic już nie mówię. Salam alejkum!

Ta faktura naprawdę wyglądała prawie tak...

Poniedziałek, zmiana h2 - czyli klątwa Tutenbutika

Jak powszechnie wiadomo w niektórych krajach budynki nie mają piętra 13. W wielu samolotach nie ma także siedzeń o tym numerze. Ach, jakże naiwna jest ludzkość, niczym małe dziecko sądząca, że kiedy zamknie się oczy, to zagrożenie znika; zaklinająca rzeczywistość, wierząca w to, że coś, co nie jest nazwane - przestaje istnieć. Jesli bowiem nawet nie nazwiemy trzynastego z kolei piętra trzynastym, to czy przestanie być ono trzynaste? Jeśli żołnierz - jak to mówią - likwiduje cel, to czy oznacza to, że nikogo przed chwilą nie zabił? Jeśli Polska za Gierka miała pierwsze po ZSRR miejsce w liczbie zebranych ziemniaków, to czy oznaczało to coś więcej niż tylko, że miała miejsce drugie? I Hostel Butik miał swoją ciemną, tajemniczą i przemilczaną sferę. Był nią pokój numer 10. U zarania hostelu pokojów było dziewięć - rozrzuconych po segmentach A, B i C. Potem z jednego z sąsiadujących z naszym przybytkiem mieszkań wyprowadzili się lokatorzy, więc skwapliwie niczym Niemcy w '39 zagarnęliśmy ich życiową przestrzeń, w rezultacie czego powstał segment D, a w nim dwa pokoje: 11 i 12. A pokoju numer 10 - niet. Co gorsza, nikt z załogi nie miał pomysłu, gdzie ów pokój miałby się znajdować. Żaden, nawet najdrobniejszy trop nie wskazywał na jego lokalizację, ani śladu wejścia, ani grama zamurowanej futryny, ani kawałka schodów. Kolektywna fantazja cieciów, podsycana przez zabobonność pokojowych, zaczęła produkować mistyczne scenariusze. Krążyły plotki, że pokój ów jest swoistą Puszką Pandory, której otwarcie będzie początkiem końca Hostelu Butik, że sprowadzi na nas klątwę, zupełnie tak jak sto lat temu na Howarda Cartera sprowadziło klątwę otwarcie zapieczętowanego grobowca Tutenchamona. Albo funkcjonuje trochę jak portal do innego wymiaru lub też sam jest innym wymiarem, czy innym światem. Coś jak słynne piętro 7 i 1/2 z Być jak John Malkovich:

Kilka dni temu - prawda została ujawniona. Podczas mojej zmiany na skrzynkę mailową przyszedł elektroniczny list od Menadżerki. W liście - złącznik. W załączniku - skan. Rzut poziomy drugiego piętra kamienicy przy pl. Matejki 6. Segment C: gmatwanina korytarzy, plątanina ścianek, wnęk i pomieszczeń. A wśród nich - on. Pokój numer 10. Dzielnego Pana Konserwatora, który otrzymał niezwłocznie wydrukowany prze mnie załącznik maila, nie zraziło ani trochę czarnowidztwo załogi hostelu. Wyposażony w stosowne narzędzia burząco-przebijające i odpowiednio zmotywowany telefonicznie przez Menadżerkę dokopał się do celu. Nie było łatwo. Drogę zagradzały liczne przeszkody, z kafelkami oraz muszlą klozetową na czele. Tak. Pokój numer 10 znajdował się bowiem za... ubikacją. Ogólnodostepną. I na razie wchodzi się do niego przez prysznic. Kurcze, mogłoby tak zostać, można by na wszelki wypadek zrobić w nim śluzę dekontaminacyjną. Licho nie śpi...

Niedziela, zmiana h1 - czyli stawiam wszystko na jeden karton

Co robił wczoraj Cieciuchno podczas pracy? Nie uwierzyta. Zbierał... kartony. Po okolicznych sklepach. Tak, tak, panie dzieju, czasem trzeba zamknąć majdan, wywiesić na drzwiach recepcji terminatorską kartkę "I'll be back" i wyruszyć w miasto. Okej, trochę koloryzuję, kartony zgarniałem przy okazji meldowania gości w Pokojach Gościnnych Butik. To maciupci, raptem czteropokojowy obiekcik, który otworzyliśmy paręnaście dni temu przy ul. Warszawskiej 3. Jestesmy grzeczni oraz mili i prowadzimy tam przyjezdne towarzystwo osobiście. Niby minutka piechotką, ale gdy do wyszystkich pokojów są przyjazdy, to troszeczkę bieganka jest. A jak jeszcze w którymś z pomieszczeń padnie prąd - tak jak zdarzyło się podczas jednej ze zmian piszącego te słowa - to się okazuje, że biegać tam i z powrotem trzeba nawet ze sześć razy. I dzwonić po różnych fachmanach z administracji, żeby podali lokalizację kolejnego bezpiecznika, bo przełączenie tamtego, którego lokalizację podano wczesniej nadal nie rozwiązało problemu. A tu jeszcze skrzyneczka wysoko, drabiny brak i trzeba prosić gościa, żeby cię podsadził albo posiłkować się obrotowym krzesłem. Zgroza. Enyłej, kartony były potrzebne do przewożenia drobinicy z wyprowadzającego się z ul. Straszewskiego Hostelu Lemon. Pierwsze kroki skierowałem do pobliskiej Biedronki (firma w ekspansji, już zabytkowe centra miast anektują), przekonany że się obłowię, a tymczasem kasjerki palące na tyłach sklepu papieroska powiedziały żebym se poszedł na halę i pozbierał, jeśli coś znajdę, bo oni są ekologiczni i spłaszczone kartony składają w takie niezgorszej wielkości kubiki i związują. W sklepie dla plastyków (jest w okolicach parę, bo przy pl. Matejki znajduje się słynna krakowska ASP) były tylko abstrakcyjnie (nomen omen) wielkie pudła po blejtramach przeznaczonych na tzw. monumentalne malarstwo. W końcu pani ze sklepu narzędziowego poleciła mi pobliską hurtownię rajstop, w której rzeczywiście znalazłem sporo niezłych pudeł. Szczęśliwy, powróciłem z polowania do recepcji, bogatszy o nowe doświadczenia i pewny, że w razie gdyby przyszło mi kiedyś budować w końcu wymarzony dom, nie będę błądził w poszukiwaniu materiałów, tylko odwiedzę pobliski sklep dla plastyków. Karton kartonem - ale w domu miejsca musi być dużo.

Sobota, zmiana h1 - czyli what Cieć does

Krąży od pewnego czasu po sieci mem pozwalający przedstawicielom różnych zawodów w dość zabawny sposób opisać różnice w postrzeganiu ich dżobów przez rozmaite... podmioty postrzegające. Na fejsie niejakiego Hostelworkera pojawił się taki:

A ja sobie strzeliłem w Gimpie to:

Ktoś znalazł jakieś inne? A może macie swoje propozycje, Drodzy Współbracia w cieciostwie?

Piątek, zmiana h2 - czyli to se ne vrati

W Butiku lekki sajgon. Od kilku dni co jakiś czas zwożone są do nas rzeczy z Hostelu Lemon, który zawiesił działalność. Przynajmniej tam gdzie działał do tej pory, czyli przy ul. Straszewskiego 25. Jakbym był złośliwy, to nieco po faszystowsku powiedziałbym, że trzeba było odciąć chorą tkankę i skoncentrować się na tym, co dobre. Ale to by było niesprawiedliwe. Lemon był miejscem z duszą, takiego common roomu ze świecą szukać, przynajmniej jak dla mnie. Cóż, biznesowe decyzje. Kalendarz rezerwacji w Butiku zagęścił się, bo przyjęliśmy lemonowych gości, którzy zabukowali pokoje zanim jeszcze ktokolwiek wiedział, że w terminach w których będą przyjeżdżać hostel będzie już tylko wspomnieniem. A bywają tacy klienci, którzy rezerwują pobyt nawet z niemal rocznym wyprzedzeniem. Podziwiam ich, zwłaszcza wtedy, kiedy rzeczywiście w zarezerwowanym terminie przyjeżdżają. Dzielę tutaj zdumienie z naszym byłym Menadżerem S., który swego czasu wygłosił znamienne zdanie: "ja nie wiem co będę robił w najbliższy weekend, a oni wiedzą, co będą robić we wtorek za 278 dni". Tydzień temu była w Lemonie wyprzedaż, zwalił się niezły tłumek chętnych, brali wszystko, od telewizorów LCD, po tablice korkowe. A to, czego nie wzieli i to, co może się nam przydać omijam, przechodząc przez hostel do kuchni. Odbywam więc slalom między nadprogramowymi lockerami, stolikami, krzesłami i kartonowymi pudłami pełnymi ustrojstw, na czele z przedpotopową elektroniką, pamiętającą chyba czasy, kiedy dyskietki były jeszcze naprawdę floppy i miały 5,25 cala. Cholera, jak tak dalej pójdzie coś chyba ukradnę. Trzeba wziąć kawałek Lemona na pamiątkę. To se ne vrati.

Wtorek, zmiana h1 - czyli walety, Walenty i wallety

Dziękujemy za zainteresowanie naszym hostelem. Potwierdzamy dokonanie wstępnej rezerwacji. 

Termin: 14-15.02.2012

Pokój: dwuosobowy z łóżkiem małżeńskim i prywatną łazienką

Cena: ochnaście zł/pokój/noc.

W cenę wliczone są (...)

 
Podobnej treści maile popłynęły ostatnio do skrzynek odbiorczych wielu zapewne osób w naszym kraju. Double z łazienką. Najbardziej pożądany ostatnimi czasy typ pokoju. Lemon i Butik szczęścliwie wywinęły się tym razem od obowiązku goszczenia zakochańców, bo nasi Italczycy okupują wszystkie miejsca. Cóż, Gołąbeczki, nie ma u nas dla was tym razem pola do popisu. A popisujecie się czasem, oj popisujecie... Ale o tym następnym razem. Dziś, w ramach protestu przeciwko korporacyjnemu, marketingowemu wciskaniu nas w imperialistyczne ramy zzaoceanicznych świąt (od miłości, to my mamy naszą rodzimą, słowiańską Noc Kupały) chciałbym zaproponować kontrświęto. WaleNtynki. W sensie, że bez "n". Święto wszystkich tych, którzy uczciwie płacą za nocleg! Aleosssochodzi, zapytacie. Już tłumaczę. Są tacy, którym w przemyślnie złowrogi sposób udaje się przemycić dodatkową osobę do pokoju, w celu tak zwanego waletowania. Zawsze zastanawiało mnie ilu osobom udało się w ciągu mojej cieciowskiej kariery przespać w hostelu na waleta. Właściwie rzecz jest niezwykle prosta. Nie fotografujemy przecież naszych gości, więc recepcjonista przychodzący dajmy na to na popołudniową zmianę tak naprawdę nie wie jak wyglądają zameldowani przez poprzednika ludzie. Cóż to dla nich za trudność więc, dokooptować do pokoju jeszcze jednego, czy dwóch znajomych. Po hostelu kręci się dużo gości i nie wypada przecież każdemu zadawać podchwytliwe pytania, mające na celu rozpoznanie, czy jego nocleg jest na pewno opłacony. W tym więc miejscu polskie określenie 'walet' niezwykłym zbiegiem okoliczności łączy się z angielskim 'wallet'. Mamy więc Waletynki, świętujemy i dziękujemy ucziwym użytkownikom naszego hosta. Ciesząc się, że jest ich więcej niż nieuczciwych. Ament.

Niedziela, zmiana h3 - czyli cieć choroba!

Czwarta tura Włochów przybyła dziś do hosta. Tym razem odwiedziło nas południe włoskiego buta, które po angielsku - ani me, ani be. Wszyscy szprechają ino językiem Dantego. Nie jest łatwo, zważywszy na fakt, że takie 'śniadanie' na przykład, to po włosku 'colazione', 'makaron' to 'pasta', a 'kubek' - 'tazza'. Pocieszaja myśl, że przynajmniej 'pizza' znaczy i u nas i u nich to samo. Jako że mam dziś nockę, czeka mnie tytaniczne zadanie przygotowania colazione dla naszej italskiej setki gąb. Doświadczenie zebrałem w zeszłym tygodniu, kiedy trzy noce pod rząd wykładałem papu dla poprzedniej tury. Drożdżówy (byle nie z dżemem, bo nie zejdą, wiemy to odkąd pierwsza tura nie tknęła tego podtypu - co dziwne, bo chleb z dżemem jedli), płaty śniadaniowe w dwóch smakach, jogurtasy, pieczywo chrupkie, miodzio, kawusia, kałkałko i obowiązkowe ciepłe mleczko, po które będą zgłaszać się w rozciągniętych piżamach, szurając nogami w grubych skarpetach i wyciągając śpiochy z oczu. Duże dzieci. Swoją drogą, rzecz znamienna - włoska płeć piękna nie robi sobie nic z ewentualnych konwenansów i na grupowe śniadanie wkracza prosto z łóżek, niemalże w papilotach. Rzecz dla polskich kobiet nie do pomyślenia - bez uprzedniego strzelenia sobie oka ludzkości się raczej nie pokażą. Chyba, że byłyby chore. A i wtedy - tylko, kiedy chore ciężko (czyt.: gorączka powyżej 38,5). I sam nie wiem właściwie, która postawa lepsza. Jako początkujący feminista skłaniam się ku tej drugiej opcji. Ale pozostaję schizofrenicznie rozdarty. Konserwatywna część mnie woła o pomstę do nieba, zniesmaczona "flejowatością" i upadkiem obyczajów Włoszek, a ta bardziej postępowa empatycznie wczuwa się w trudną sytuację płci przeciwnej, ubranej w chomąto społecznych oczekiwań wobec kobiecego wyglądu, i cieszy się z tego przejawu ich rozluźnienia. Dobrze, że mnie nie dotyczy owa społeczna presja. Jak przystało na szanującego się ciecia - a szanujący się cieć jest z definicji mężczyzną - używam jeno mydła, szamponu i dezodorantu. A i to od święta - wierzę bowiem w działanie recepcyjnej lady, która przecież skutecznie izoluje mnie od gości, zmuszając do zachowania bezpiecznego dystansu, nie grożącego higienicznym skandalem. No co, dajmy żyć naszej florze bakteryjnej, Bogu ducha winnej, niech ma coś od życia. Okej, kończę już, bo zaczynam zapuszczać się (nomen omen) w coraz bardziej niebezpieczne rejony ludzkiego doświadczenia. Zmiana h3, 5:30 rano, umysł nie ten, skojarzenia nie takie, żarty nieśmieszne. Koniec bredzenia, czas wykładać buły. Żebym tylko nie zapominał wcześniej umyć rąk. Podobno we Włoszech od czterech dni szaleje epidemia salmonelli. Ciekawe skąd się wzięła...

Czwartek, zmiana h1 - czyli wszyscy są na fejsie i inne dziwnostki-drobnostki

Mister Adam jest na fejsie, Twoja Babcia jest na fejsie, teoria względności jest na fejsie, na fejsie jest już nawet front atmosferyczny - wszyscy są na fejsie! Tylko nie Cieć. Ale dojrzewa. Polityka małych kroków. Kilka dni temu wrzucił na przykład słynny przycisk, który Państwu Czytelnictwu będzie dawać złudzenie uczestnictwa w ogólnoświatowym konstruktywnym projekcie pielęgnowania powszechnego optymizmu. Podoba mi się ta idea - szczególnie w odniesieniu do tego bloga - można go lubić, albo najwyżej być wobec niego obojętnym, za to nie można nie lubić. Coś jak ze słynnym Fordem T, który dostępny był w każdym kolorze, pod warunkiem, że był to czarny. Albo Kim Dzong Unem, który został "wybitnym przywódcą Partii, armii i narodu" koreańskiego zanim jeszcze zdążył wydać jakiekolwiek rozporządzenie. Totalitaryzm, a ja mam zapędy totalitarne. Tak więc lubić mi, klikać, nabijać licznik, bo kazamaty hostelu już naszykowane! A przy okazji - dzięki za to, co do tej pory: przekroczylimy 5000 na liczniku wejść! Łał. Nie ma bata, za rok będę drugą Kasią Tusk.

Dziś w hoście - dzień małych życiowych absurdów, takich które ubarwiają codzienną monotonię i są niczym (uwaga, patos!) małe wiry zakłócające zwykły, spokojny bieg majestatycznej, acz nudnej rzeki życia. Najpierw na śniadanie przyszli zameldowani wczoraj Włosi, pani i pan. I nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie pan, który miał założony wielki śliniak z jakimś napisem w swoim ojczystym języku. Nie dojrzałem, mimo że był wielki. Potem do hostelu przyszedł Pan Konserwator i zapytał czy jest już Wojtuś. Bo miał tu być, żeby się z Konserwatorem spotkać i pomóc mu skręcać piętrowe łóżka w naszych nowootwieranych pokojach gościnnych. Choć nikt, włącznie z nim nie wiedział kto zacz. Jak się później okazało Wojtusiem okazał się współbrat w cieciostwie z Hostelu Lemon. Kolejnego ukłucia dziwności doświadczyłem, gdy pewna pani goszcząca właśnie z rodziną w hoście zapytała mnie czy w rynku Magicznego Miasta jest posterunek policji, a gdy spytałem czy coś się stało, okazało się, że nie, tylko jej syn uwielbia mundurowych i chciałby sobie popatrzeć. Odesłałem ją w to samo miejsce, które kiedyś wskazałem pewnym gościom ze zgubionym portfelem. Może przy okazji syn podszkoli angielski.

Niedziela, zmiana h1 - czyli zdrrrada albo mister idzie na listę!

No proszę, jak rzuciłem temat defraudacyjno-oszukańczy to się już 21 propozycji w komentarzu zebrało! Ładnie, ładnie... Taaak, człowiek bestią jest, tylko upudrowaną i ubraną w ciuchy od Zary. W nawiązaniu - nius miesiąca: nasz Wierny Odźwierny okazał się zdrajcą i uciekł z hosta nie zapłaciwszy za 10 nocy. To daje niebagatelną sumę 350 złotych polskich! Robimy ściepę na recepcji - uśpił czujność cieciów, to teraz wszystkie śpiochy muszą ponieść konsekwencje wpadki. Było tak: Mister Adam - którego nazwisko bez skrupułów ujawniam na liście gończym - gdy już przycisnęliśmy go do muru zaczął opowiadać coś o zatrudniającej go firmie, która zapłaci przelewem zaległą kasę i jeszcze z góry za następne tygodnie, tylko żebyśmy wydrukowali mu numer naszego konta, to on go zaniesie i kasa będzie. A jak poprosiłem go o okazanie dowodu, stwierdził, że nie ma przy sobie, ale chętnie, nawet za chwilę (była 20:00), pojedzie po niego do firmy. Po 2 minutach - zniknął. Następnego dnia wrócił późnym wieczorem, będąc pewnym, że go przyjmiemy i twierdząc, że po prostu całą noc pracował. "Będzie płatność, będzie nocleg", odparła dyżurująca właśnie współsiostra w cieciostwie K., czym wywołała oburzenie Mister Adama, zakończone trzaśnięciem drzwiami. A było słuchać naszej pokojowej P., która pracowała ongiś jako barmanka w mordowni zlokalizowanej w słynnej robotniczej dzielnicy Magicznego Miasta. P., wyczulona na tego typu podstarzałych chłopaków-niebieskich ptaków, od razu się na delikwencie poznała i cieciów przestrzegała! Ale co tu dużo mówić, Mister Adam długi czas płacił regularnie. Tak to z reguły bywa. Ściemniacze najpierw wkupują się w łaski, by potem znienacka wbić nóż w plecy. No trudno. Mister oczywiście wędruje na czarną listę. Zachciało mu się gwiazdorstwa na blogu - tym gorzej dla niego, bo do mejla, który hostelarze zwyczajowo rozsyłają do siebie w celu ostrzeżenia przed nieuczciwym delikwentem, dołączymy również piękne zdjątka mniej pięknej facjaty.
 

Na policję też zostanie zgłoszony.

Kurde, przypominało mi się: i jeszcze bezczelnie pokojową O. po ucieczce na fejsie pozdrawiał! Uch, uch, się uniosłem. Swoją drogą - znak czasów. Domu na horyzoncie nie widać, ale profil na fejsbuku - jest. Ukłony Mister Adam! Może i masz problemy, może nawet dramatyczne, ale tak się, facet, nie robi.

Czwartek, zmiana h1 - czyli Kaf 7 albo megafota

Motto:

Nie będzie w tym roku sylwestra.

Nie zagra żadna orkiestra.

Nie spłynie rynsztok szampanem.

Nie pójdzie w tan pani z panem.

(Cieć Cieciowicz)

Magiczne Miasto zabite na głucho. Koniec igrzysk, zaciskamy pasa. W listopadzie bodajże ogłoszono oficjalnie, że sylwestra w tym roku - niet. Ja tam wybitnie nie żałuję, co to za sylwester, na którego zapraszają jakiegoś Rubika. Kostkę to ja sobie mogę i w domu poukładać. Zeszłoroczna impra sylwestrowa w Magicznym Mieście nazywała się dość kuriozalnie. WOW!night. Weź Odejdź Wpodskokach!night - tak bym to rozwinął. No ja przepraszam, ale jak na zeszłorocznej stronce www tego słynnego magicznomiejskiego wydarzenia przeczytałem frazę uczestników WOW!night, największej klubowej imprezy w Europie, zachęcamy do odnalezienia siebie na megafocie, poczułem się tak, jak chyba nie miałem się poczuć, czyli jak Megacieć. Okej, dość malkontenctwa zaprawionego jadem. W każdym razie - rzeczywiście - jak sylwestrowego koncertu nie ma, to i rezerwacji w hoście jakby troszkę mniej niż w 2010. Negatywny wpływ na sytuację mógł mieć również fakt, że tym razem kalendarz nie dopisał i Nowy Rok przypada na niedzielę. Odbijemy sobie na wiosnę, bo w nadchodzącym roku kalendarz okazał się wyjątkowo korzystny i obrodził nam w przedługaśny weekend majowy. Jeśli dożyjemy - w końcu apokalipsa blisko. Pomijam fakt, że z apokalipsą, czy bez - i tak wszystkich nas czeka egzystencjalna perspektywa najtrafniej określona przez Jana Brzechwę w wierszu pt. "Na straganie": i tak wszyscy zginiemy w zupie. No, ale nawet jeśli, to do tego czasu gdzieś spać trzeba.
Dzisiejszy, SIÓDMY JUŻ KAFEL, z deczka sylwestrowy właśnie, zawiera obserwację paradoksalnego być może nawet faktu, że grupy społeczne uważane za "marginesowe" mają nierzadko lepszy gust muzyczny, niż tak zwani "porządni obywatele".

Kaf 7