Czwartek, zmina h3 - czyli Friki, część 2. albo Prezydent Kalifornii

Nowy cykl się wziął i zapoczątkował dwa posty temu. Od dziś jego kolejne odcinki zwiastować będzie poniższy sygnał dźwiękowy. Poproszę dżingiel!

Friki. Tudzież freaki. Znaczy dziwadła, wariaci, kurioza. W sumie, to kilka historii z poprzednich notek śmiało mogłoby powędrować do tej przegródki, ale oszczędzę już może ich bohaterom tej sromotnej kategoryzacji. Nie mogę jej jednak oszczędzić... Prezydentowi Kalifornii.

Pewnego Bogu ducha winnego razu do recepcji Hostelu Lemon, w której nieprzypadkowo przebywał znany Państwu skądinąd Cieć, powłócząc lekko kończynami wszedł mężczyzna, przypominający... pana w budowlanym kasku ze zdjęcia poniżej.

Łaaaj em si ej! Ewrybady! Łaaaj em si eeeej...

Nakrycia głowy i okularów akurat nie miał, posiadał za to m.in. wąsy, dwie foliowe reklamówki oraz robociarskie rękawice na rękach. Nadmieniam, że nie była to zima. Wzrok jakby szklisty, mętny, nie do końca obecny, dziwnie niepokojący - półsekundowe spojrzenie wystarczyło, aby w głowie Ciecia rozjarzyła się czerwona lampka antyfrikowego alertu. Zaprawdę, intuicja mnie nie zwiodła. Pan podszedł do lady, wolno i ostrożnie, dokładnie w taki sposób, jaki pojawi się w Waszych głowach, gdy przeczytacie frazę 'z duszą na ramieniu'. Zapytał po angielsku, czy mamy dostępny jakiś tani nocleg na najbliższe 2-3 tygodnie. Jego akcent zdradzał amerykańskie pochodzenie. Strzeliłem standardowy monolog, w którym opisałem co, jak i gdzie, i że menadżer musi zadecydować w przypadku dłuższego pobytu, po czym otrzymałem pytanie z kategorii dziwnych: "czy w dormitorium śpią Rosjanie". "W sensie Rosjanie Rosjanie, czy Ukraińcy lub np. Litwini Rosjanie?" - zabił mi ćwieka, więc postanowiłem się lekko odgryźć. "Rosjanie Rosjanie" - odparł. Strzeliłem więc kolejny monolog, że owszem, ale rzadko, a już szczególnie Rosjanie Rosjanie, a już zdecydowanie szczególnie Rosjanie Rosjanie z Moskwy, a tak w ogóle to o co chodzi. Pan ściszył głos i konfidencjonalnym tonem wyjaśnił coś w ten deseń: "Nie chcę mieć już do czynienia z tymi ludźmi. Widzisz, z powodu mojej działalności nie jestem mile widziany w moim macierzystym kraju, dlatego przyjechałem do Europy i postanowiłem ubiegać się o azyl w Rosji. Jednak nie otrzymałem go. Nie dość tego, zostałem tam celowo otruty i przebywałem kilka tygodni w szpitalu, niemal tracąc życie. Wydostałem się jednak i szukam tymczasowego schronienia." Okeeej. Taaa. Hmmm. Wczułem się w sytuację i zapewniłem, że w najbliższym czasie nie ma u nas rezerwacji żadnych Rosjan. "Domyślam się, że chciałby Pan uniknąć rozgłosu i mieszkać u nas incognito" - dodałem. W oku mignął mu ognik radości. Ktoś wreszcie zrozumiał jego złożoną i delikatną sytuację. Po chwili jednak wzrok zaszklił się znowu, bo z ubolewaniem poinformowałem go, że do dokonania rezerwacji w naszym hostelu wymagane jest podanie numeru paszportu lub dowodu. "Wątpię zresztą aby jakikolwiek obiekt noclegowy w Magicznym Mieście przyjął Pana bez dowodu tożsamości" - zawyrokowałem. Pustka w oku pogłębiła się. "Ale skontaktuję się z menadżerem, może coś się da zrobić" - rzuciłem na otuchę. "Proszę podać swój adres mailowy." I podałem mu kartkę i długopis. Odziana w robociarską rękawicę dłoń długo i z namaszczeniem kreśliła na papierze ciąg liter. Podziękowaliśmy sobie wzajemnie, po czym Pan odwrócił się na pięcie i już miał ruszać, gdy przypomniawszy sobie coś ważnego spytał "gdzie jest toaleta". Wskazałem kierunek. Wyszedł. Zerknąłem na kartkę i odczytałem adres: "presidentofcalifornia@cośtamcośtam.com". Pan siedział w ubikacji chyba z 15 minut, a potem poszedł. Niezwłocznie pobiegłem sprawdzić, co po sobie zostawił. Przysięgam, byłem pewny, że instaluje nam bombę, którą niechybnie miał przygotowaną w jednej ze swoich reklamówek w razie gdyby spotkał Rosjanina.

Sobota, zmiana h3 - czyli maładiec versus inglisz dżołk

Nocka. W temacie nocek - dla cieciów z Magicznego Miasta nie ma większej zgryzoty, jak nocka, gdy na pokładzie śpią dzieci lub... Anglicy. Logika podpowiada więc, że megazgryzota jest jak wtedy, kiedy te dwa przymioty łączą się w jedno pod postacią grupy angielskich dzieci, na szczęście osobiście chyba nie miałem przyjemności takowej spotkać. Jeśli nie pamiętam, to znaczy, że nie spotkałem, bo gdybym spotkał, to na pewno bym pamiętał. Im większa grupa, tym gorzej. Zresztą nie tylko dla cieciów, dla pozostałych gości też. I potem biedacy rano przyczłapują pod recepcyjną ladę z podkrążonymi oczami i wymeldowując się z kwaśnym uśmiechem na ustach rzucają uwagę typu "trzeba było nam powiedzieć, że u was nocuje ta grupa szkolna". W domyśle: "to byśmy nie rezerwowali tego hostelu". Sęk w tym, że czasem grupa rezerwuje miejsce w później niż indywidualni goście, poza tym staramy się by zajmowała możliwie jak najwięcej pokojów w danym segmencie, żeby nie mieszać jej z indywidualnymi. A tak poza tym to ciecie mają prawo, a nawet obowiązek interweniować w przypadku zakłócania ciszy nocnej. Są trzy etapy takiej interwencji recepcjonisty: 1. upomnienie ustne delikwentów, 2. odwołanie się do instancji wyższej, w postaci dorosłych opiekunów grupy, 3. odwołanie się do instancji najwyższej, w postaci... agencji ochroniarskiej. Tak tak, mamy na recepcji zgrabne urządzonko (Anglicy nazywają takie cuś słowem "device"), zwane napadówką. Jest to breloczek z guziczkiem, po wciśnięciu którego w ciągu kilku minut następuje interwencja panów o słusznej posturze, którzy z reguły nie kumają po zagranicznemu, za to znają świetnie mowę ciała. Wiem, bo kiedyś zdarzyło mi się wezwać taką ekipę, omyłkowo wciskając guziczek napadówki. Na szczęście nie skuli mnie, ani nie powalili, nawet kasy nie chcieli, potraktowali to honorowo - jak ćwiczenia.
Mówię o tym wszystkim nie bez powodu. Dziś bowiem mieliśmy w hostelu gości z Wielkiej Brytanii płci naturalnie męskiej, twarzy proletariackiej, najwyraźniej klientów tanich linii lotniczych, którzy przybyli na niezapomniany weekend w Medżik City. Było ich siedmiu i na nieszczęście zajmowali dwa pokoje w dwóch segmentach. W dodatku wracali do hostelu pojedynczo, zamiast więc załatwić sprawę za jednym zamachem, Wasz Cieć musiał przeżywać dramat rozciągnięty na trzy godziny, począwszy od 2 nad ranem. Powrót każdego wyglądał dość podobnie. Nie pamiętali kodu, więc dzwonili na domofon. Potem długo długo nic (zapewne stojąc w windzie przypominali sobie numer piętra). Następnie (widziałem to w kamerze) energiczne wyjście z windy i równie energiczne zatrzymanie połączone z zachwianiem, po czym chwila konsternacji - "które drzwi z tych dwóch przede mną były do recepcji?" Decyzja, wejście i podejście łukiem do lady (w głowie myśl "no sssoo, szszesieszsz jessstemmmm szszsześśśwy"). Z trudem wyartykułowane pytanie "whasssmyroomnumba?" Mozolne docieranie do pokoju. Trudności z otworzeniem drzwi ("bloody damn lock!"). Krok w ciemność pomieszczenia, huk potrącanych mebli. Walnięcie się do łóżka. Chrapanie. tak to mniej więcej wygląda z reguły.
Są oczywiście efektowne wyjątki od tych reguł. Obiecuje dzielić się z Wami ciekawszymi kwiatkami co jakiś czas. Dziś ten najświeższy, jeszcze pachnący. Była sobota, więc nasi Anglicy zrobili sobie zieloną noc. Zaskoczył mnie pierwszy, który przybył do pokoju. Przejdźcie w wyobraźni jeszcze raz cały proces powrotu pana. Tym razem jednak wyobraźcie sobie moje zdziwienie, gdy po kilku minutach ciszy drzwi od pokoju otworzyły się i oczom mym ukazał się... materac, a następnie niosący delikwent. Gość najwyraźniej zmierzał do.. toalety. Otworzył rogiem materaca drzwi i zaczął pakować go do ubikacji. nijak mu to nie wychodziło, próbował na różne sposoby, ale materac okazał się większy niż pomieszczenie. Zresztą właściwie nie dałem mu tego sprawdzić do końca, szybko bowiem otrząsnąłem się z szoku, podszedłem do człowieka i zapytałem co się dzieje. Okazało się, że chciał zrobić dowcip następnemu koledze, licząc najpewniej, że ten, podobnie jak on, po ciemku zwali się na łóżko i nabije sobie guza. Jako odpowiedzialny cieć, nie mogłem doprowadzić do tego typu skandalu, postanowiłem więc, że nie będę się wykłócał z delikwentem i jak następni wrócą, to spalę jego plan oddając im materac. Zasugerowałem ukrycie go za najbliższym przepierzeniem, Anglik najwyraźniej jednak był twardy, nie chciał za wszelką cenę, aby materac został zbyt łatwo znaleziony, więc aby był zadowolony musieliśmy zanieść go aż do kuchni.
No nie mam poczucia humoru, wiem. Spaliłem dowcip przy najbliższej okazji. Wdzięczność w oczach nabzdryngolonego kolegi naszego żartownisia - bezcenna. Potem jeszcze musiałem kilka razy pukać i uciszać rozochoconych panów, na szczęście w końcu padli.
Rano dwie Rosjanki z pokoju sąsiadującego z Anglikami z drugiego segmentu podczas śniadania podzieliły się swoim żalem w temacie hałasów. Po chwili jednak wyraziły wdzięczność za mój profesjonalizm, bo słyszały jak ktoś skutecznie uciszył Anglików. Sęk w tym, że to nie byłem ja. Nie wyprowadziłem ich jednak ze słodkiej nieświadomości - w sumie przecież uciszałem, tylko tych z innego pokoju. "Wot, maładiec" powiedziały, ułożywszy kciuki do góry w charakterystycznym geście aprobaty, a następnie zaczęły grzebać w torebkach w poszukiwaniu drobnych. Spoko, taki dżob. Nie przyjąłem napiwku. Są chwile, których nie da się przeliczyć na pieniądze.