Piątek, zmiana h1 - czyli kropka, kreska, kropka, kreska...

To dziś. Dzień próby. Albo Sarmaci albo Hoplici. Albo słowiańskie trumny albo greckie kolumny. Albo obrona Częstochowy albo Termopile. Albo... Enyłej, zaznaczyłem sobie na mapce miejsca, w których znajdują się hotele trzech reprezentacji mieszkających w Magicznym Mieście oraz lokalizacje trzech stadionów, na których trenują. Plus Hostel Butik. Wyszło tak:

Pięknie, wszędzie blisko, włącznie z Włochami w Wieliczce (spod hosta jest bezpośredni autobus miejski) i Anglikami w Hucie (prawie spod hosta jest bezpośredni tramwaj). I miałem już właśnie zamknąć okno programu graficznego, gdy nagle coś mnie tknęło. Wpatrywać się zacząłem w mapkę intensywnie, oczy mrużyć, mamrotać coś pod nosem i po chwili ZOBACZYŁEM WYNIK. Zaprawdę, powiadam Wam, OTO ON:

1:1. Dla nas oczywiście ta większa jedynka. Będzie dobrze.

Niedziela, zmiana h3 - czyli oł jea!!!

Zaiste, oł jea. Panie i Panowie, Łodeszot Studio Filmowe ma zaszczyt zaprezentować Państwu powstały w ciągu 48 godzin film krótkometrażowy pt. "Pończocha", reprezentujący kategorię mockumentary - zdobywcę nagrody specjalnej jury za nowatorski język filmowy oraz nagrody za najlepszą rolę żęńską dla Leny Schimscheiner na krakowskiej edycji The 48 Hour Film Project Festival. Dziękujemy Bogu oraz Hostelowi Butik za umożliwienie nam poznania się, bez którego nie popełnilibyśmy poniższej produkcji. Jednocześnie ostrzegamy - to nie jest nasze ostatnie słowo...

Poniedziałek, zmiana h2 - czyli po akcji...

Dżizas, jestem wykończony. Chodzi oczywiście o film. 7 minut i 21 sekund, włączając napisy. A żeby tyle powstało- dwa dni praktycznie bez zmrużenia oka. Nie spałem z piątku na sobotę w ogóle. Z soboty na niedzielę - 15 minut. Dopiero dzisiejszej nocy normalnie. Oczywiście oprócz tego cała sobota i niedziela na najwyższych obrotach. Ale dopięlismy swego, oczywiście nie bez przygód. Wylosowaliśmy dość szczęśliwie, bo dostaliśmy gatunek, którego nazwa brzmi z angielska "mockumentary". Formuła fałszywego dokumentu wydała nam się stosunkowo pociągająca i - co ważne - okazała się bardzo pojemna, jeśli chodzi o możliwości wrzucenia w jej ramy różnych opowieści. Może być przecież dokument, który jest jednocześnie np. horrorem albo parodią telewizyjnego programu na żywo, lub też powiedzmy filmem historycznym. Pewne było to, że bohaterem miał być Korfanty Szpak, notariusz (bądź jego żeńska wersja Katarzyna), rekwizytem - latarka, a kwestia do wypowiedzenia brzmiała: Odpuść, dlaczego tak kurczowo się trzymasz? Nie powiem, jaką historię wymyśliliśmy, zdradzę tylko, że efektem jest swoiste dokumentalne kino drogi. Ze słodko-gorzkim finałem.  W hostelu nie kręciliśmy, dług organizatorom spłaciliśmy 15-sekundową sceną na magicznomiejskim Rynku Głównym. Za to matematycznie rzecz ujmując butikowo-lemonowa załoga stanowiła 40 procent z 10-osobowej ekipy, tworzącej film. Nadmieńmy, że niezwykle wazne 40 procent ;) Teraz czekamy na wyniki, które już w najbliższą sobotę. Jak stwierdził Współbrat w Cieciostwie K. - "cholera, to się ogląda", więc może i jury tak stwierdzi. A jest ono nie byle jakie: reżyserka Pręg i Senności Magdalena Piekorz, producent Łukasz Dzięcioł i aktor (m.in. Dług) Robert Gonera. Nie puszczajcie jeszcze kciuków.

Środa, zmiana h1 - czyli akcja!

Jeśli myślicie, że za recepcyjnymi ladami hosteli Magicznego Miasta siedzą życiowi nieudacznicy - to może... macie rację. Ale tylko częściową. Bo nawet jeśli - to są to nieudacznicy z potencjałem. Na przykład twórczym. Cholera, hosty naprawdę jednoczą ciekawych ludzi. Robimy film. Krótkometrażowy - ale film. My, czyli ekipa złożona z kilku wyjątkowych osób, które poznałem w trakcie mojej już niemal dwuletniej pracy w recepcji hostelu Lemon i Hostelu Butik. Mamy menadżera, który pracuje w korporacji umie organizować sprawy, mamy kogoś po reżyserii teatralnej, który onegdaj wymiatał w offowym teatrze daleko stąd, mamy gościa po teorii muzyki, który jest autorem pierwszej w Polsce pracy o... szumie i uwielbia Valerego Gergieva, mamy człowieka, który był współautorem pierwszego w polsce lipduba... I mamy zadanie - The 48 Hour Film Project, festiwal który od 10 lat odbywa się przez cały rok w różnych miastach świata, a w tym roku po raz pierwszy zawitał do Magicznego Miasta. Idea jest prosta. Zbiera się ekipę, organizuje się sprzęt, szuka aktorów, przygotowuje organizacyjnie i mentalnie. Jutro o godz 18 w magicznomiejskim klubie Fabryka spotyka się ponad 30 zgłoszonych grup, które otrzymują wytyczne: nazwisko i zawód bohatera filmu, rekwizyt który musi pojawić się na ekranie, kwestię, która musi być wypowiedziana przez którąś z postaci oraz gatunek filmowy. Dodatkowy warunek - filom musi choć po części "dziać się" w Magicznym Mieście. Reszta należy do nas: w ciągu 48 godzin musimy wymyślić scenariusz, zorganizować produkcję, nakręcić, zmontować, udźwiękowić i dostarczyć do Fabryki (do niedzieli wieczór) gotowy 7-minutowy film. 26 maja ogłoszenie wyników. Szczegóły na www.48hfpkrakow.pl. Będzie się działo. Trzymajcie kciuki! A teraz spadam na casting...

Czwartek, zmiana h1 - czyli 5 minut do kina

37. Gdynia Film Festival w toku, Cieć - ostatnio mocniej zainteresowany kinem (za kilka dni wyjaśnię dlaczego...) - czeka na sobotnią galę finałową, a tymczasem wczoraj Polski Instytut Sztuki Filmowej wręczył w trakcie imprezy swoje nagrody. Czemu o tym? Bo jedną z nich - nagrodę dla najlepszego polskiego kina minionego roku otrzymało kino z Magicznego Miasta! Nazywa się Centrum Kinowe Ars i ma status miejsca kultowego, które przynajmniej raz odwiedził chyba każdy szanujący się magicznomiejski konsument kultury. Moje najbardziej intensywne wspomnienie związane z Arsem to projekcja "Ukrytego" w reż. Michaela Haneke, która była jednym z najintensywniejszych przeżyć estetycznych w moim życiu. Odbyła się w sali "Sztuka", największej sali kompleksu i jednej z najstarszych sal kinowych w mieście, otwartej w 1916 roku. Czemu o tym? Bo - o ironio - mieszczące się w kamienicy przy ul. św. Jana 6 kino Ars walczy o przetrwanie. Pisał o tym nawet brytyjski The Guardian. Aby po zarządzonej w marcu przez właścicieli budynku drastycznej podwyżce czynszu mogło utrzymać się na rynku, musiało pozbyć się właśnie wspomnianej sali. Oby na tym się skończyło. Skoro o nagrodach mowa - warto w tym miejscu wspomnieć także o drugim magicznym staromiejskim kinie, Kinie Pod Baranami, które z kolei w 2008 roku zdobyło nagrodę sieci Europa Cinemas dla najlepszego kina w Europie. Ilekroć butikowy gość pyta mnie o ciekawe seanse filmowe, polecam mu Ars lub Pod Baranami, tym bardziej, że znajdują się 5 minut spacerkiem od naszego hosta.

Piątek, zmiana h1 - czyli matura a nomenklatura

Siedzi sobie Wasz Cieciuchno na recepcji, a w tym samym czasie stado maturzystów skrobie maturę z polaka. Obgryzam paznokcie ze zdenerwowania i tonę w schizofrenicznym konflikcie: lepsza część mnie życzy młodzianom szczęścia, a gorsza - przeklina i liczy na jak najmnijszą zdawalność. Lepszej połowy nie muszę tłumaczyć, wytłumaczę sposób myślenia gorszej. Rzecz jest prosta. Im mniej zdanych matur, tym mniej kandydatów do wysiudania Ciecia z jego ciepłej posadki. Jak wiadomo bowiem, we współczesnej Polsce posiadanie matury jest konieczne, by mieć jakiekolwiek szanse na objęcie stanowiska ciecia. Właściwie bez zdanego egzaminu dojrzałości nie można już liczyć nawet na posadę sprzątacza. Proszę się nie śmiać. Nazwy zobowiązują. Osoba rozdająca na ulicy ulotki studium językowego jest zwana kolporterem materiałów reklamowych. Kogoś, kto zajmuje się wieczorami naganianiem klientów do magicznomiejskich knajp, poprzez wciskanie ludziom rabatowych kuponów nazywa się promotorem. Sprzątacz - tfu, konserwator powierzchni płaskich - poziomem wykształcenia powinien dostosować się do panującej nomenklatury. Gorsza połowa mnie jest podwójnie wkurzona, strzeliłem sobie bowiem w przysłowiową stopę, gdyż onegdaj na blogu umieściłem wpis o Teatrze Słowackiego i wystawionych w nim przez Wyspiańskiego mickiewiczowskich "Dziadach". Ze zdjęciem w dodatku. Jak pokazują bloggerowe statystyki od lipca zeszłego roku do dziś aż 34 osoby odwiedziły Zcieciawnecie, trafiając tu po wpisaniu taskich słów kluczowych jak "wielka improwizacja konrada" i "dziady wyspiański". Byli to zapewne szukający w sieci informacji maturzyści. Niechcący więc przyczyniłem się do zwiększenia poziomu ich przedegzaminacyjnej wiedzy. A może by tak w ramach dywersji zapodać jakiś fałszywy wpis, dajmy na to o Mrożku jako autorze "Pana Cogito", albo o tym, że oświecenie było przed barokiem?

Wtorek, zmiana h2 - czyli szał uniesień

Jak cudnie jest w Magicznym Mieście podczas majówki. Brać studencka wybyła do domów i wróci z plecakami pełnymi wałówy dopiero za tydzień. Turystów - wcale nie tak dużo, jak by mogło być. W hostelach wciąż wolne miejsca. W tramwajach i w knajpach - także. Słońce zabija konie. Wawel nadal stoi. Wisła ciągle płynie. Krótkie spodenki na nogach i krótkie notki na blogu. Cieciowi odbija. Szał uniesień - w Sukiennicach i w przenośni. Przyjeżdżajcie do Butiku!

Władysław Podkowiński, Szał uniesień (1894),
Muzeum Narodowe w Krakowie.
Profetyczny obraz, zapowiadający centralne
wydarzenie magicznomiejskiego weekendu
majowego 2012, czyli śmierć dorożkarskiego
 konia w wyniku udaru słonecznego.
Naga kobieta jest oczywiście metaforą upału.

Piątek, zmiana h1 - czyli 5,5xKRK

Pięć powodów, dla których majówka w Magicznym Mieście (zwanym od niedawna KRK) wydaje się przednim pomysłem:

1. Bo 30.04 są DERBY Cracovia-Wisła

2. Bo nadal NIE oglądniesz Damy z łasiczką, więc nie będziesz musiał stać w cholernej kolejce 

3. Bo Prezydent Magicznego Miasta Jacek Majchrowski akurat na majówkę serdecznie NIE zaprasza, a on zaprasza na wszystko

4. Bo Magiczne Miasto to miasto na POZIOMIE

5. Bo będziesz TAM

No i naturalnie (last but not least):

5,5. Bo w Butiku są jeszcze wolne miejsca ;)

Czwartek, zmiana h2 - czyli cztery litery

Od dobre kilka dni temu w Magicznym Mieście na placu Jana Nowaka-Jeziorańskiego, znajdującym się koło Dworca Głównego, trzy minutki z Hostelu Butik, stoi wielka biała litera 'K'. Cieć, przechodząc często obok, nie sprawdziwszy, o co biega, sądził na początku, że to element nowej miejskiej kampanii promocyjnej, a ściślej mówiąc jakaś akcja, mająca na celu zapoznanie mieszkańców grodu z jego nowym systemem identyfikacji wizualnej. Głośno się zrobiło o owym systemie, gdyż autorzy jego koncepcji poczynili sobie nadzwyczaj radykalnie z szacowną nazwą Magicznego Miasta, skracając ją do trzech liter 'KRK', czym narazili się na krytykę przedstawicieli konserwatywnych środowisk. Bo logo tak szacownego miasta powinno być oczywiście nawiązywać do jego chlubnej przeszłości, a więc być pokryte patyną lub postrzępione, pisane czcionką szeryfową, najlepiej po łacinie i pachnieć manuskryptami. Nie twierdzę, że stare logo było złe, ale w większości porządnych bibliotek robi się co jakiś czas przerwę na wietrzenie. Poza tym teraz oba znaki będą funkcjonowały równolegle. KRK jest świeższe, nawiązuje do smsowego stylu i nakłuwa nieco balon magicznomiejskiego zadęcia. Speaking of patriotyzm. I wracając do tajemniczej litery "K". Okazało się, że jest ona elementem PR-u pewnego znanego koncernu elektronicznego. To nie była fajna wiadomość. Ale sama idea fajna. Otóż 'K' jest elementem słowa POLSKA. W kilku większych miastach naszego kraju znajdują się pozostałe litery tego pięknego wyrazu. Przechodnie mogą na nich czerwonym markerem wpisywać, za co kochają swój (lub nie swój) kraj. Potem gdzieś te litery popłyną, coś tam się z nimi stanie, bla bla bla, nieważne. Ważne dla mnie jest to, że koncept działa fajnym plastycznym skrótem. Litera jest wysoka, więc większość ludzi wpisuje się na jej dolnej połowie, w ten sposób nawarstwiająca się masa liter zlewa się w czerwoną plamę, co w połączeniu z białą górą daje efekt polskiej flagi. Dodatkowo - prosta acz nośna metafora: każdy ma swój charakter pisma, każdy jest niepowtarzalną osobą., Jesteś blisko - widzisz tylko swój wpis. Oddalasz się, zmieniasz perspektywę i dostrzegasz, że jesteś częścią czegoś większego, że te indywidualności tworzą społeczeństwo, tworzą naród. Piszę w smsie kiedy będziesz w krk i to 'krk' jest moim prywatnym Krk, miastem w którym upijam się i trzeźwieję, zakochuję i rozstaję, płaczę i śmieję się, pracuję i wypoczywam... Będzie git, Drodzy Patrioci. 

Na zdjęciu od lewej: rycerskie tarcze, lance, Barbakan, sukmany
bronowickich chłopów oraz torba na bagaż dziejowy.  

Niedziela, zmiana h3 - czyli sinus M sinus P sinus K

Zagadka. Co to jest?

Ryc. 1

Nie. A to?

Ryc. 2

Też nie.

Odpowiedź na pyt. 1. 
Jest to droga pasażera najdłuższego tramwaju w Polsce, przechodzącego z jednego końca na drugi koniec składu w godzinach szczytu. Widok z góry.


Odpowiedź na pyt. 2.
Jest to droga pasażera najdłuższego tramwaju w Polsce, przechodzącego z jednego końca na drugi koniec składu obojętnie o której godzinie. Widok z boku.

Szanownych Czytelników uprasza się teraz o wyobrażenie sobie, że jest godzina 15:00 i złożenie w głowie obu rycin w trzech wymiarach. Oraz uwzględnienie wysokiego współczynnika telepania tramwaju.

Tak. Ja też nie jestem w stanie tego objąć umysłem.

Najdłuższy rollercoast... eeee... tramwaj w Polsce - w Magicznym Mieście już od 27 kwietnia na trasie Nowa Huta - Hostel Butik - Bronowice. Zapraszamy.

Iiiiiihaaaaa! Wysoko - nisko - wysoko - nisko - wysoko!!!

Środa, zmiana h2 - czyli Witamgate jako źródło cierpień

Szanowni Państwo!

Szczerze poruszony niedawną deklaracją sekretarza Wisławy Szymborskiej Michała Rusinka - mieszkańca Magicznego Miasta, zaznaczmy - pragnę przeprosić Państwa za zastosowanie w notce założycielskiej bloga Z Cieciem w necie formy 'witam', rozpoczynającej zacytowany przeze mnie na wstępie fragment mejla potwierdzającego rezerwację. Rzeczywiście, w naszym hostelu w korespondencji z klientami słowo 'witam' jest używane powszechnie, wyrażenie to znajduje się na początku większości szablonów mejli, ktore wysyłamy. Na swoje usprawiedliwienie pragnę zaznaczyć, że na kontrowersje związane ze stosowaniem takiej formy zwróciła moją uwagę nadana kilka tygodni przed słynną rozmową z Michałem Rusinkiem w Programie Trzecim Polskiego Radia powtórka audycji Katarzyny Kłosińskiej z cyklu Co w mowie piszczy, do której wysłuchania zapraszam. Dr Kłosińska bardzo zgrabnie (i krótko) wyiaśnia problem zastosowania form powitalnych w korespondencji. Od czasu wysłuchania tych wyjaśnien staram się stosować w mailach formy 'szanowna pani' itd. Jako że, jak powszechnie wiadomo, zdobyłem półtora fakultetu (a nawet 1,75) mam świadomość, że istnieje coś takiego jak tzw. uzus językowy i najpewniej forma 'witam' z racji faktu, że jest używana powszechnie, stanie się niedługo normą - niemniej jednak. Spróbuję więc przekonać moich kolegów recepcjonistów do stosowania formy oficjalnej. Bo czy nie wystarczy być tylko cieciem, a nie cieciem malinowym?

Narka,
Cieć Wneciowski

Poniedziałek, zmiana h1 - czyli bardzo pokojowe pożegananie pokojowej

Otrząsnąłem się z traumy i po kilku dniach żałoby mogę wreszcie wyrazić ból, który towarzyszy mi do dziś i towarzyszyć długo jeszcze będzie. Ach, przechodniu, siądź pod mym liściem...

Tren

PANI HALINCE, WDZIĘCZNEJ, UCIESZNEJ, NIEPOSPOLITEJ POKOJOWEJ, KTÓRA, CNÓT WSZYSTKICH I DZIELNOŚCI DOWIÓDŁSZY, NAGLE, NIEODPOWIEDNIE, PO WIELOLETNIEJ PRACY W FIRMIE NASZEJ, Z WIELKIM A NIEZNOŚNYM ZAŁOGI ŻALEM 12 KWIETNIA ROKU PAŃSKIEGO 2012 Z PRACY ODESZŁA - CIEĆ WNECIOWSKI, NIEFORTUNNY WSPÓŁPRACOWNIK, Z ŁZAMI NAPISAŁ. NIE MASZ CIĘ, HALINO MOJA!

Wielkieś nam uczyniła pustki w hoście naszym

Nasza Pani Halinko, tym zniknięciem strasznym!

Pełno pokojowych, a jakby ich nie było:

Kłaków nam pod łózkami wyraźnie przybyło.

Tyś za wszytki robiła, za wszytki ganiała,

Wszytkiś w hoście kąciki zawżdy odkurzała.

Nie dopuściłaś nigdy cieciom się frasować,

Ani też menadżerce troską głowy psować,

Pokoje wszytkie cudnie na błysk nam sprzątając,

Czekina czasu zawsze wdzięcznie doglądając.

Teraz cisza i jeno gdzieś odkurzacz wyje,

Nie masz krzątania, w szafce jakaś kromka gnije.

Z każdego kąta żałość człowieka ujmuje,

A serce swej pociechy darmo upatruje. 

Piątek, zmiana h1 - czyli Butik street view

Sto parę postów za nami, a jeszcze nie pochwaliłem się zacnym widokiem, jaki można podziwiać z okien pokojów Hostelu Butik, znajdujących się od strony placu Matejki. Poniżej niewielki przewodnik, sklecony z trzech zdjęć: jednego hostelowego, drugiego z netu i trzeciego z Cieciowego telefonu. Latoś sunie do nas konsekwentnie, więc będzie jak znalazł na cieplejsze dni, co by ludziska wiedzieli na co patrzą, jak się wychylą z budynku.


Wychodzimy na balkon lub otwieramy okno i patrzymy w lewo, czyli na południe.

1 - kawałek baszty Bramy Floriańskiej, jedynej zachowanej bramy miejskiej, 
za nią znajduje się ul. Floriańska, prowadząca do Rynku Głównego
2 - Baszta Stolarzy, jak się zabuli, to można wejść do środka
3 - Barbakan, zwany też Rondlem, w razie oblężenia Magicznego Miasta
to tutaj schroni się Rada Miejska
4 - Planty, sympatyczny park okalający średniowieczne Stare Miasto,
założony w XIX wieku w miejscu wyburzonych murów obronnych;
oprócz funkcji rekreacyjnej służy również jako 
darmowa toaleta męskiej części populacji Magicznego Miasta
5 - Akademia Sztuk Pięknych, artystyczny inkubator Wyspiańskiego i Sasnala
oraz całej rzeszy mniej utytułowanych bezrobotnych plastyków
6 - Pomnik Grunwaldzki wraz z Grobem Nieznanego Żołnierza,
centralny punkt obchodow Dnia Wojska Polskiego
7 - Usiłujący zaparkować samochód dostawczy, zaraz pewnie
przyjedzie autobus miejski, zrobi się korek i będą nerwy
8 - Sympatyczne ławeczki, sposób na opanowanie nerwów,
powstałych w punkcie nr 7
9 - Budynek Oddziału Regionalnego PKP SA; żywy obraz dawnej chwały
i obecnej zapaści naszego narodowego przewoźnika kolejowego
10 - ul. Paderewskiego, tędy dojdziemy na targowisko na Starym Kleparzu

Teraz patrzymy na wprost, czyli na zachód.


9a - Zespół Szkół Przemysłu Spożywczego; uwaga, wysokie stężenie 
różowych tipsów na metr kwadratowy!



Oraz w prawo, czyli na północ.


11- późnomodernistyczny biurowiec, sporo tego w Magicznym Mieście,
wbrew pozorom bardzo ciekawa i przyzwoita architektura
12 - ul. św. Filipa; tędy też można na Stary Kleparz
13 - żywy dowód na fakt, że Magiczne miasto jest udającą
metropolię Magiczną Wioską
14 - ul. Warszawska, prowadzi do Polibudy, czyli nic śmiesznego
15 - kościół św. Floriana; tu w latach 1949-51 pracował przyszły Dżej Pi Tu 
16 - ul. Kurniki, prowadzi do wielkiego handlowego molocha
o nazwie Galeria Krakowska, a także piekarni, gdzie kupujemy czasem drożdżówki
na śniadanie oraz ulubionego sklepu z narzędziami Pana Konserwatora

Środa, zmiana h1 - czyli Kac Cracow

Z archiwum fotograficznego Cieciawnecie:

Czasem "zwiedzanie" Magicznego Miasta może zmęczyć nawet młode i zdrowe organizmy. Część nocującej w Hostelu Butik grupy po powrocie na plac Matejki nie dotarła do swoich dormów. Polegli na narożnej kanapie w common roomie. Spali snem sprawiedliwych. Nad ranem obudził ich wyjątkowo intensywnie wdzierający się do głowy zapach świeżych drożdżówek i nadspodziewanie głośny dźwięk migawki z mojego telefonu. Już nigdy więcej nie zlekceważą mocy polskiego piwa.

Pstryk! Tupot białych meeew o pusty pokłaaaad...

Poniedziałek, zmiana h1 - czyli przychodzi Szczuka do hostelu

Z okazji otwarcia żeńskiego dormitorium w naszym hostelu - dowcip.

Przychodzi Kazimiera Szczuka do hostelu.
Szczuka: Czy jest łóżko w dormie na dziś?
Recepcjonista: Tak, mamy nawet specjalne dormitorium dla pań.
Szczuka (odfajkowując coś w swoim notesie): To ja dziękuję, tylko sprawdzałam.

Pani Kazimiera przy okazji wymieniła
nam spaloną żarówkę oraz wyjawiła w sekrecie,
że robi ankiety, bo zbiera materiały do książki
Marii Janion o kobietach w polskim hotelarstwie
pt. "Nieproszone gościówy"

Niedziela, zmiana h1 - czyli dobrze czasem nie zapytać o klucz

Na śmierć zapomniałem pochwalić się wszem i wobec, że dobrych parę tygodni temu dostałem od pewnych gości kartkę! Mieszkało u nas chyba trzy dni dwoje młodych Anglików - aktor i tancerka. Przyjechali na zwiedzanie, żadne tam występy. Krótko mówiąc - złapaliśmy kontakt. Pogadalismy dwie chwile (okej - trzy) o Magicznym Mieście i jego niewątpliwych atrakcjach, o psychologii procesu twórczego i jej niewątpliwych meandrach, i takie tam. No, o życiu, po prostu. Parę minut po wymeldowaniu zorientowaliśmy się, że nie oddali do recepcji klucza, nie znaleźliśmy go także w pokoju, trzeba więc było wykonać szybki telefon, ale okazało się, że są już w drodze na lotnisko. Po kliku dniach przysłali klucz pocztą, dołączając do niego poniższą przesyłkę.

Proponuję tytuł obrazka:
Gołąbek pokoju polsko-angielskiego
pod Kościołem Mariackim

Ciepło mi się na sercu zrobiło i błogo. W środku był między innymi taki fragment.

Życiowe...

Sam Paolo Coelho by się nie powstydził. Dzięki Jessico! Dzięki Thomasie!

Sobota, zmiana h2 - czyli niebieskie ptaki

Współbracia w Cieciostwie M. i W. zaliczyli ostanio dość intensywną sesję noszenia tzw. gratów. Od czasu do czasu bowiem pojawiaa się pilna potrzeba, by ciecie płci męskiej wcieliły się na krótszą bądź dłuższą chwilę w rolę tragarzy. Tym razem chwila był dłuższa. Umordowały się bidoki, z tego umordowania przy wychodzeniu z windy nawet kawałek ściany w korytarzu na parterze ukruszyli. I jeszcze musieli się użerać z okolicznymi żulami, którzy przyuważyli stojące na dole i czekające na wywózkę materace i postanowili uciąć sobie na nich drzemkę, wcześniej przywłaszczywszy sobie parę drobniejszych przedmiotów z jednego z wystawionych przez M. i W. kartonowych pudeł. Podobno myśleli, że można. Hostel nasz znajduje sie bardzo blisko dworca PKP, który jak wiadomo właściwie w każdym mieście jest miejscem żulocentrycznym. Jeśli miasto przyrównać do zlewu, to dworzec byłby w tym zlewie odpływem, w którego okolicach, gdy spłynie już woda jak wiadomo gromadzi się sporo ciekawych skarbów. Dodajmy do tego jeszcze specyficzny status, jakim Magiczne Miasto cieszy się wśród krajowych niebieskich ptaków, przyciągniętych sławą grodu sięgającą jeszcze czasów Młodej Polski - i będziemy mieli obraz sytuacji. Trzeba jednak przyznać, że problem bezdomnych nie jest już tak palący jak jeszcze kilka lat temu, choć od czasu do czasu, zwłaszcza w zimie, musimy zainterweniować i wyprosić jakiegoś śpiącego na klatce schodowej człowieka, który swoim zapachem odstrasza nam gości. Bezdomni... trudny temat. Być może się zdziwicie, ale osobiście uważam, że ich obecność w przestrzeni publicznej może być oznaką... demokratyczności państwa. Ulica jest dla wszystkich - nie oznacza to oczywiście, że można na niej robić wszystko, ale dopóki nie przekracza się granic wolności drugiego człowieka, nikt nie ma prawa nie życzyć sobie czyjejś na niej obecności. Trochę jak w ogólnodostępnym dormie - dopóki nie śmierdzę i nie hałasuję w nocy, fakt że czujesz dyskomfort, patrząc na moją gębę, jest tylko i wyłącznie Twoim problemem.

Piątek, zmiana h1 - czyli na ryby

Z Zeszytu usterek:

styczeń - w doniczkach z ziemią na tarasie są białe robaki

luty - spadł kawałek sufitu w łazience przy pokoju 5

marzec - w segmencie D żarówka do wymiany (nie mogłem znaleźć żarówek - sam bym wymienił)

Wszystko się sypie, recepcjoniści nie oświeceni, dobrze że przynajmniej na ryby w długi weekend majowy będzie można iść.

Wtorek, zmiana h1 - czyli sto, PIN i mim

67 postów w zeszłym roku plus 33 w tym, to daje nam 100. Słownie STO. Wzruszyłem się. Ale tylko trochę. Mówią, że mężczyźnie nie wypada, nawet jeśli jest cieciem, czy innym księdzem. Sto pierwszy post zbiegł się z pierwszym dniem wiosny - temparatury już wybitnie dodatnie, co zaowocowało wzrostem liczby turystów na metr kwadratowy Rynku Magicznego Miasta, który szacuję na około 40%. Jak każdy szanujący się magicznomiejski tubylec (acz nie autochton) rynku owego unikam jak mogę. Nie lubię slalomów. I skansenów.  Ju noł łod aj min. Ale ciecie z naszego hostelu robią czasem także za gońców i zdarza im się być wysłanymi z punktu B (jak Butik) do jakiegoś punktu A najczęściej z jakąś ważną kopertą lub fakturą. Ja akurat byłem wysłany z umową, a wracałem z terminalem kart płatniczych oraz zasilaczem i tym czymś, na czym klienci wpisują PIN. Trasa prowadziła właśnie przez Rynek. Po drodze minąłem lokalną wersję Janusza Chomontka i chyba z pięciu mimów, wraz z nadejściem wiosny wyznaczających swoje "łowne" rewiry i marzących pomiędzy zmianami póz o wysokim kursie euro, których stosik po skończeniu szychty wyjmą z czapki i wymienią w najbliższym akceptującym bilon kantorze. Przy okazji przyniosłem też Menadżerce M. z jednego z barów, mieszczących się przy słynnej magicznomiejskiej ulicy na literę 'F' zamówioną przez nią zapiekaną kanapkę. Niech myśli o mnie ciepło. W hoście też jakby ożywienie: więcej telefonów, więcej zapytań grupowych, więcej spamu... Wszystko więc idzie zgodnie z planem, bo przecież od 1 marca mamy już tak zwany wysoki sezon. A na blogu spod kursora już nie sypie śnieżny pył. Oby do listopada. Wróć: jak tak dalej pódzie to nie listopada, tylko liDWIEŚCIEpada.

Poniedziałek, zmiana h2 - czyli klątwa Tutenbutika

Jak powszechnie wiadomo w niektórych krajach budynki nie mają piętra 13. W wielu samolotach nie ma także siedzeń o tym numerze. Ach, jakże naiwna jest ludzkość, niczym małe dziecko sądząca, że kiedy zamknie się oczy, to zagrożenie znika; zaklinająca rzeczywistość, wierząca w to, że coś, co nie jest nazwane - przestaje istnieć. Jesli bowiem nawet nie nazwiemy trzynastego z kolei piętra trzynastym, to czy przestanie być ono trzynaste? Jeśli żołnierz - jak to mówią - likwiduje cel, to czy oznacza to, że nikogo przed chwilą nie zabił? Jeśli Polska za Gierka miała pierwsze po ZSRR miejsce w liczbie zebranych ziemniaków, to czy oznaczało to coś więcej niż tylko, że miała miejsce drugie? I Hostel Butik miał swoją ciemną, tajemniczą i przemilczaną sferę. Był nią pokój numer 10. U zarania hostelu pokojów było dziewięć - rozrzuconych po segmentach A, B i C. Potem z jednego z sąsiadujących z naszym przybytkiem mieszkań wyprowadzili się lokatorzy, więc skwapliwie niczym Niemcy w '39 zagarnęliśmy ich życiową przestrzeń, w rezultacie czego powstał segment D, a w nim dwa pokoje: 11 i 12. A pokoju numer 10 - niet. Co gorsza, nikt z załogi nie miał pomysłu, gdzie ów pokój miałby się znajdować. Żaden, nawet najdrobniejszy trop nie wskazywał na jego lokalizację, ani śladu wejścia, ani grama zamurowanej futryny, ani kawałka schodów. Kolektywna fantazja cieciów, podsycana przez zabobonność pokojowych, zaczęła produkować mistyczne scenariusze. Krążyły plotki, że pokój ów jest swoistą Puszką Pandory, której otwarcie będzie początkiem końca Hostelu Butik, że sprowadzi na nas klątwę, zupełnie tak jak sto lat temu na Howarda Cartera sprowadziło klątwę otwarcie zapieczętowanego grobowca Tutenchamona. Albo funkcjonuje trochę jak portal do innego wymiaru lub też sam jest innym wymiarem, czy innym światem. Coś jak słynne piętro 7 i 1/2 z Być jak John Malkovich:

Kilka dni temu - prawda została ujawniona. Podczas mojej zmiany na skrzynkę mailową przyszedł elektroniczny list od Menadżerki. W liście - złącznik. W załączniku - skan. Rzut poziomy drugiego piętra kamienicy przy pl. Matejki 6. Segment C: gmatwanina korytarzy, plątanina ścianek, wnęk i pomieszczeń. A wśród nich - on. Pokój numer 10. Dzielnego Pana Konserwatora, który otrzymał niezwłocznie wydrukowany prze mnie załącznik maila, nie zraziło ani trochę czarnowidztwo załogi hostelu. Wyposażony w stosowne narzędzia burząco-przebijające i odpowiednio zmotywowany telefonicznie przez Menadżerkę dokopał się do celu. Nie było łatwo. Drogę zagradzały liczne przeszkody, z kafelkami oraz muszlą klozetową na czele. Tak. Pokój numer 10 znajdował się bowiem za... ubikacją. Ogólnodostepną. I na razie wchodzi się do niego przez prysznic. Kurcze, mogłoby tak zostać, można by na wszelki wypadek zrobić w nim śluzę dekontaminacyjną. Licho nie śpi...