Wtorek, zmiana h1 - czyli europaranoja

Przeciekawy artykuł w niemieckim Spieglu, który przytacza portal www.kresy.pl. W skrócie: europaranoja na Ukrainie. Ichniejsi hotelarze windują ceny na Euro 2012 do tak niebotycznego poziomu, że szczęka opada nawet bogatym Niemcom. Przykład? Wg Gazety Polskiej cena ośmiodniowego pobytu w hotelu Yellow Unlimited w Charkowie to równowartość ok. 50 tysięcy zł! Okazuje się jednak, że powodem tak drastycznych podwyżek, jest nie tylko pazerność właścicieli ukraińskich obiektów noclegowych, ale i presja ze strony mafii. W Hotelu Sławutycz w Kijowie w trakcie napadu mającego na celu zastraszenie właścicieli został postrzelony jeden z pracowników. Mafia kontroluje część ukraińskich hoteli i domaga się wyższych cen. Problem w tym, że kilkanaście tysięcy pokojów w stosunkowo niskich cenach wynajęło już jakiś czas temu niemieckie biuro podróży TUI, mając zamiar sprzedać je z zyskiem zachodnim turystom. Pokoje są więc zablokowane, przynajmniej teoretycznie, gdyż będacy pod presją mafii właściciele hoteli wypowiadają umowy z TUI. Biuro podróży podobno przestraszyło się ewentualnych procesów, nie wierząc, że skorumpowane ukraińskie sądy rozstrzygną je na jego korzyść. Czy ktoś wie, czy w Magicznym Mieście są jakieś grubsze gangi? Jeśli tak, to ogłoszę zbiórkę środków na kamizelkę kuloodporną dla recepcji.

Wtorek, zmiana h1 - czyli patriotyzm synkopowany

Swego czasu, przeprowadzając na swoje prywatne potrzeby małą kategoryzację gości, wyodrębniłem typ, który darzę szczególnym sentymentem. Są to ludzie polskiego pochodzenia. Szczególnie wzruszający są Polacy mieszkający na wschodzie. Oni nie przyjeżdżają do kraju tylko w celach turystycznych, oni chcą się Polską najeść, wchłonąć jej jak najwięcej, zachomikować gdzieś w zakamarkach emocjonalnej pamięci, by móc sięgać po zgromadzone zapasy w potrzebnych chwilach. W ich oczach - widzę to - tli się mit, którego temperaturę podtrzymuje tęsknota za polskim rajem, utraconym onegdaj w jałtańskich roszadach. Moje wzruszenie nie jest jednak wzruszeniem sentymentalnie-kiczowato-patriotyczno-bogoojczyźnianym. Żadne wierzby płaczące, zero Kossaków, panatadeuszowych dworków, czy innej dzięcieliny pały. Bo też i goście zza wschodniej granicy wcale nie takich emocji w Polszcze szukają. Ostatnio odwiedziła nas pewna Pani z nastoletnią Córką, mieszkające zdaje się na Ukrainie. Wypytywały mnie o najnowsze polskie filmy oraz najciekawsze nowe krajowe formacje jazzowe. Swoją drogą, bardzo żałowały, że nie mogą zaopatrzyć się - tak jak u siebie - w tańsze pirackie kopie, sprzedawane systemem chodnikowym z łóżek polowych... Niestety, wysłałem je do Empiku, musiały więc zaakceptować wysokie marże multimedialnych sieciówek. Czy coś kupiły - nie wiem. Pozwólcie jednak, że zaprezentuję moją sporządzoną wtedy na szybko cieciolistę propozycji. A jeśli ktoś ma jakieś wątpliwości, co do patriotycznej prawomyślności mojego wyboru, niech komentuje. Miłego!

Plac Zbawiciela, reż. Krzysztof Krauze

Pink Freud, Sorry Music Polska

Dom zły, reż. Wojtek Smarzowski

Robotobibok, Instytut Las

33 sceny z życia, reż. Małgorzata Szumowska

Contemporary Noise Quintet, Pig Inside the Gentleman