Niedziela, zmiana h1 - czyli nie będzie Chińczyk pluł nam w łokieć

Nie jest dobrze, nie jest dobrze. W plebiscycie portalu naszemiasto.pl na najpiękniejszy plac Magicznego Miasta plac Matejki zajmuje dopiero 6. miejsce z 27-oma głosami. Ponieważ Cieć bardzo lubi internetowe głosowania, dają mu one bowiem złudzenie funkcjonowania we demokratycznej wspólnocie, ośmiela się zachęcić do klikania na wiadomy plac - jeśli nie ze względu na Ciecia, to przynajmniej ze względu na krew polskich i litewskich rycerzy, przelaną w grunwaldzkiej bitwie, której pomnik go zdobi. Wiem - w patos żem uderzył, ale cóż poradzę, nie mogę zignorować faktu, że plac Matejki patosem już na zawsze naznaczon będzie, bo to właśnie tutaj 15 lipca 1910 roku, podczas uroczystości odsłonięcia pomnika, po raz pierwszy wykonano publicznie Rotę! A to zobowiązuje. Do głosowania też. Przy okazji, fajny cytat ostatnio obił mi się o oczy. Antoni Słonimski w jednym ze swoich przedwojennych felietonów pisał o Rocie tak: "Nie będzie Niemiec pluł nam w twarz". Jest to dość minimalne jako program polityczny, oznacza to bowiem, że każdy inny może nam pluć w twarz, aby nie Niemiec, i że Niemiec też może pluć, aby nie w twarz. Daję mu swego prywatnego lajka. Nawet jeśli z punktu widzenia takiego zwykłego ciecia jak ja w sumie nie ma różnicy, czy Niemiec, czy inny Chińczyk i czy pluje w twarz, czy w łokieć. Albowiem kto w prawicy swej klucze do pomieszczeń w budynku dzierży, ten rzeczywistą władzę nad klientem posiada. A klient awanturujący się nie dostanie klucza i będzie spał na klatce schodowej. Weźcie to pod uwagę, klikając...

Piątek, zmiana h1 - czyli Butik street view

Sto parę postów za nami, a jeszcze nie pochwaliłem się zacnym widokiem, jaki można podziwiać z okien pokojów Hostelu Butik, znajdujących się od strony placu Matejki. Poniżej niewielki przewodnik, sklecony z trzech zdjęć: jednego hostelowego, drugiego z netu i trzeciego z Cieciowego telefonu. Latoś sunie do nas konsekwentnie, więc będzie jak znalazł na cieplejsze dni, co by ludziska wiedzieli na co patrzą, jak się wychylą z budynku.


Wychodzimy na balkon lub otwieramy okno i patrzymy w lewo, czyli na południe.

1 - kawałek baszty Bramy Floriańskiej, jedynej zachowanej bramy miejskiej, 
za nią znajduje się ul. Floriańska, prowadząca do Rynku Głównego
2 - Baszta Stolarzy, jak się zabuli, to można wejść do środka
3 - Barbakan, zwany też Rondlem, w razie oblężenia Magicznego Miasta
to tutaj schroni się Rada Miejska
4 - Planty, sympatyczny park okalający średniowieczne Stare Miasto,
założony w XIX wieku w miejscu wyburzonych murów obronnych;
oprócz funkcji rekreacyjnej służy również jako 
darmowa toaleta męskiej części populacji Magicznego Miasta
5 - Akademia Sztuk Pięknych, artystyczny inkubator Wyspiańskiego i Sasnala
oraz całej rzeszy mniej utytułowanych bezrobotnych plastyków
6 - Pomnik Grunwaldzki wraz z Grobem Nieznanego Żołnierza,
centralny punkt obchodow Dnia Wojska Polskiego
7 - Usiłujący zaparkować samochód dostawczy, zaraz pewnie
przyjedzie autobus miejski, zrobi się korek i będą nerwy
8 - Sympatyczne ławeczki, sposób na opanowanie nerwów,
powstałych w punkcie nr 7
9 - Budynek Oddziału Regionalnego PKP SA; żywy obraz dawnej chwały
i obecnej zapaści naszego narodowego przewoźnika kolejowego
10 - ul. Paderewskiego, tędy dojdziemy na targowisko na Starym Kleparzu

Teraz patrzymy na wprost, czyli na zachód.


9a - Zespół Szkół Przemysłu Spożywczego; uwaga, wysokie stężenie 
różowych tipsów na metr kwadratowy!



Oraz w prawo, czyli na północ.


11- późnomodernistyczny biurowiec, sporo tego w Magicznym Mieście,
wbrew pozorom bardzo ciekawa i przyzwoita architektura
12 - ul. św. Filipa; tędy też można na Stary Kleparz
13 - żywy dowód na fakt, że Magiczne miasto jest udającą
metropolię Magiczną Wioską
14 - ul. Warszawska, prowadzi do Polibudy, czyli nic śmiesznego
15 - kościół św. Floriana; tu w latach 1949-51 pracował przyszły Dżej Pi Tu 
16 - ul. Kurniki, prowadzi do wielkiego handlowego molocha
o nazwie Galeria Krakowska, a także piekarni, gdzie kupujemy czasem drożdżówki
na śniadanie oraz ulubionego sklepu z narzędziami Pana Konserwatora

Środa, zmiana h1 - czyli fasada i trochę tego, co pod nią

Oda na cześć kompaniji dziarskiej, która renowacyję budynku przy placu imć Matejki Jana niemal do chwalebnego końca doprowadziła i Ciecia w recepcyji swej ukontentowała, melancholiję w sercu jego wrażliwem jednakowoż również wywołując, co rymami swemi poniższemi zaświadcza

Fasadę nam odpicowali.

Choć kryzys w Unii - radę dali!

Teraz swym blaskiem w oczy wali.

Zeszło im sto roboczogodzin,

A po powrocie do swych rodzin

Krzyknęli "już was nie zagłodzim!"

Dostali nasi robociarze,

w piątek po szychcie, jak Bóg każe

pensję - kupią dzieciom draże,

Żonom (bądź Mężom?) coś tam wręczą,

Z radości skoczą nad poręczą,

Z kumplami litra pół wymęczą

I w Polskę pójdą Drodzy Moi,

Rzucą się serca do podwoi

Raju, co w wódce blizny goi...

A potem gdzieś na ławkach legną,

Upstrzonych wokół lśniącą flegmą

I ku snom pięknym w dal pobiegną.

Świt ich poniedziałkowym chłodem

Obudzi. Strzelą dużą wodę,

Dziś nie pojadą samochodem:

Na nogach pójdą chwiejnym krokiem

Na rusztowania, tuzin okien

wymieniać, gdzieś pod jakimś blokiem.

Tynk strukturalny kielnią chlapną,

Kufajki szczelniej kołnierz zapną.

Do piątku. Wtedy znów odsapną.

Parter i balkony będą pewnie wkrótce...

...jeśli robociarze dotrą po tej wódce.

Piękna jest stolarka...

...okucia...

...detale...

...tylko zdjęcia robi ktoś niepiękny wcale.

Dziękuję za uwagę. Ludu Pracujący Miast i Wsi! Pozdrawia Cię Twój brat! Wszelkie skargi i zażalenia - np. że komuś tu coś imputuję i dlaczego robotnik miałby być z definicji alkoholikiem  - prosimy składać w formie pisemnej na ręce Menadżerki Hostelu Butik - oficjalnego sponsora niniejszego bloga od jego zarania!

Poniedziałek, zmiana h2 - czyli Kaf. 4

W ramach cyklu kafelkowego - dziś odsłona czwarta. Zagajam: otóż wśród zainteresowań Waszego Ciecia, których liczba tak niezliczona i nieogarniona, jak niezliczona i nieogarniona jest wszechświatowa chwała Magicznego Miasta, znajduje się urbanistyka. Postrzegając Cieciową metropolię przez jej pryzmat, dojdzie się do niechybnego wniosku, iż tak naprawdę metropolią to ona niestety... nie jest. Nie będę wdawał się w szczegóły. Powiem tylko, że szacowne mury Magicznego Miasta, pamiętające jeszcze historię żółtej ciżemki, stały w najlepsze jeszcze w pierwszej połowie XIX wieku. Wszystko, co poza ich obrębem, choć formalnie sukcesywnie włączane w obręb miasta, miało faktycznie właściwie charakter podgrodzia. Wyglądało mizernie. Nie dużo bardziej mizernie niż to, co wewnątrz murów zresztą... Nasz hostel znajduje się jakieś 150 metrów od jedynych pozostałości owych murów, ocalonych dla potomności wraz z pewnym okrągłym budynkiem obronnym na literę 'B' oraz bramą miejską na literę 'F'. Nazw nie wymienię. Teraz jest tu przyjemny kawałek placu (pomijam fakt, że wystarczy 5 minut drogi na północ i kończy się Magicznemu Miastu śródmiejska tkanka urbanistyczna). Ale stosunkowo niedawno pasły się przysłowiowe krowy. Albo kozy. Albo kury. Oto dedykacja dla tych ostatnich.

Kaf. 4

Niedziela, zmiana h1 - czyli do the terrordance!

Od dwóch dni, idąc rano do cieciopracy, mijam rozlokowaną w pobliżu naszego hostelu ekipę śniadolicych filmowców, którzy najwyraźniej korzystają z wizualnych uroków dookolnej rzeczywistości, by stworzyć kolejną bollywoodzką produkcję, nie pierwszą zresztą z Magicznym Miastem w tle. Przeżywam wtedy mały dramat, bo będąc miłośnikiem hiperbolizacji i multiplikacji, jestem, co zrozumiałe, także fanem tańca synchronicznego, szczególnie w jego majkelodżksonowskiej odmianie i chętnie popatrzyłbym na indyjskie filmowe harce. Perspektywa przyssania do recepcyjnego fotela nie wydaje mi się więc w tym momencie wybitnie świetlana. No nic, mamy fotel obrotowy, zawsze mogę się trochę pokręcić wokół własnej osi. Fizycznie i metaforycznie.
Jak donosi polskojęzyczny (hehe...) portal tvn24.pl, film, którego ostateczny tytuł brzmieć będzie "Azir", dotyczyć będzie walki z międzynarodowym terroryzmem. Yeah! Do the terrordance, Osama!  Poprzednie produkcje też były niezłe. Z racji mojej bieżącej profesji zainteresowała mnie szczególnie jedna z nich pt. "To właśnie miłość". Podobno film jest przetworzeniem historii Romea i Julii i opowiada o dwójce młodych ludzi, którzy poznają się na studiach hotelarskich (tak, tak) na Szacownym Uniwersytecie Magicznego Miasta, zakochują się w sobie, ale okazuje się, że ich rodziny od dawna toczą wojnę. Może wojnę z terroryzmem? W każdym razie na pewno tańczą ładnie i są bardzo zsynchronizowani. Poniżej fota z planu.

Motor kupiony prawdopodobnie
za pół miesięcznego stypendium
na Szacownym Uniwersytecie
Magicznego Miasta, zaś okulary
nabyte prawdopodobnie
w zakładzie optycznym, którego
szyld widzimy w tle.

Wracając do "Azira", tvn24.pl cytuje wypowiedź jednego z Hindusów: - W filmie mamy sceny wybuchów, które wymagały zamknięcia wielkich obszarów miasta. Wszystko udało się załatwić w dwa tygodnie - chwali urzędników reżyser filmu Prashant Chadha. Taaa, jak coś zburzyć to dwa tygodnie i załatwione, a jak coś zbudować, to biurokracja nie pozwala. Po chwili jednak dostajemy odpowiedź, dlaczego poszło tak szybko. Jak szacują urzędnicy, z budżetu filmu, który wynosi 6 milionów dolarów, w mieście zostanie co najmniej 1/4. Nie wiem co prawda czy 1/4 miliona, czy 1/4 z sześciu milionów - jedno jest już jednak niemal pewne: w przyszłym roku w Magicznym Mieście terroryzować będą nas dzięki temu jeszcze dłuższy Marsz Jamników, jeszcze wspanialsza Parada Smoków i jeszcze smaczniejszy Festiwal Pierogów. Namaste!

Środa, zmiana h1 - czyli olewacja

No i proszę, nie było mnie parę dni, a tu zmiany na paru frontach. Po pierwsze primo - niniejszym raportuję, że pojawiła się oficjalna zastępczyni Menadżerki. Poobserwujemy i coś napiszemy... skrajny subiektywizm gwarantowany. Po drugie primo - renowacja elewacji kamienicy przy pl.Matejki 6 rozpoczęta. Na zewnątrz stanęły rusztowania, a na drzwiach wejściowych zawisła kartka, że remont potrwa przy dobrej pogodzie do połowy listopada, zaś przy złej - do połowy... kwietnia przyszłego roku. Wnioskuję, że ekipa ubezpiecza się na wypadek jakiegoś magicznego tsunami, które mogłoby nawiedzić Magiczne Miasto i skutecznie uniemożliwić renowatorom sprawne czynienie swej elewacyjnej powinności. Niech i tak będzie, przynajmniej wiosło z poprzedniej notki się przyda ;) A propos wiosła - mój pomysł na jego wykorzystanie w hostelu jest następujący: jak jakiś najbliższy gość będzie wyjątkowo narowisty, to wymownym gestem wręczymy mu owo wiosło, po czym powiemy mu, żeby spływał. Wracając do tematu elewacji - za chwilę będę konstruował zgrabne karteczki z informacją, że sory for inkonwinjenc, które wywiesimy - jak to mówią - "na obiekcie". Planowany jest też mały dopisek, że smutek zwalcz i strach, bo teraz Gościu pocierpisz, ale w ostatecznym rozrachunku to dla dobra Twego. Oczywiście jak przyjedziesz do nas drugi raz... No nic, przeżyjemy. Jeśli chodzi o elewację, to mówiąc szczerze mnie interesują właściwie tylko dwie rzeczy. Po pierwsze primo - żeby tylko nie wybrali dla niej koloru "róż majtkowy" lub "lody pistacjowe". Po drugie primo - żeby, jeśli będą wymieniać okna, nie daj Panie nie zamontowali białych plastikowych. Bowiem po pierwsze primo - nienawidzę plastikowych okien. Po drugie primo - nienawidzę urągających wszelkiej estetyce termomodernizacji na polską nutę.  Po trzecie primo wreszcie - potraktujcie to jako informację dodatkową - nienawidzę kostki Bauma... Trzecie primo na szczęście nam nie grozi, bo chodnik przed hostelem już od czasu jakiegoś jest zgrabnie wyremontowany, ale jak pierwsze lub drugie się pojawi, to... nie wiem, co zrobię... strajk włoski ogłoszę może. Bo nie będą tu Cieciowi z Magicznego Miasta jakiejś elewacji-olewacji uskuteczniać. Przestrzeń publiczna na wieki estetyczna!
Rymło się w poprzednim zdaniu, więc do kroćset, polecę za ciosem. Oto skromna pieśń ku pokrzepieniu serc, dedykuję ją po pierwsze primo - naszym gościom, którzy będą borykali się z inkonwinijencjami elewacyjnymi podczas pobytu w hostelu Butik. Po drugie zaś primo - w ogóle wszystkim tym, którzy stracili nadzieję, że będzie lepiej i nic nie wskazuje na to, że za ich życia cokolwiek się zmieni.

Cholera, w sumie to sobie ją dedykuję.